![](https://www.npo3-senavideo-npo3.apps.senavideo.cluster.chp4.io/uploads/media_item/media_item/571/55/B__woordmerk_zwart-1662469955.png)
Daten met een beperking: “Ik wil mijn benen niet langer verbergen”
![](https://www.npo3-senavideo-npo3.apps.senavideo.cluster.chp4.io/uploads/media_item/media_item/594/13/MicrosoftTeams-image__133__widescreen_large-1666855142.png)
- Artikel
- 27 okt 2022
- 7 minuten leestijd
“Op de eerste date zorgde ik ervoor dat ze me niet aan zag komen lopen, bang dat het haar zou afschrikken.” Geïnspireerd door zijn eigen liefdesleven maakte regisseur Sam (28) een film over omgaan met anders-zijn, inclusief acteur met protheses.
Update 26 februari 2024
In de 4-delige documentaireserie ‘GIPSGEHEIMEN’ gaat acteur en presentator Dook van Dijck in gesprek met mensen die een gipsfetisj hebben. Voor hem dat een onbekend terrein tot hij enige tijd geleden zijn voet breekt en in het gips moet. De in zijn ogen onschuldige foto’s op social media van zijn gipsvoet blijken hem een lustobject voor de gipsfetisj-community te maken. Hoe zit dat precies? Dook gaat op onderzoek uit. Hier check je de eerste aflevering.
Een paar weken na de première spreken we Sam aan zijn woonkamertafel in Amsterdam. Naast hem zit Flip Breuer (28), student, professioneel sporter en sinds kort ook acteur: hij vertolkte de rol van het hoofdpersonage Maas in Sam’s film. In Zeebenen zien we Maas met zijn nieuwe vriendin op het strand, het is de eerste keer dat hij haar vrienden ontmoet. Terwijl de groep de zee in springt, blijft Maas met zichtbaar ongemak achter. Niet zeker of hij zich bij de rest zal voegen, twijfelend over hoeveel hij van zichzelf wil blootgeven.
![BP+ ZEEBENEN STILL 2](https://www.npo3-senavideo-npo3.apps.senavideo.cluster.chp4.io/uploads/media_item/media_item/594/15/ZEEBENEN_STILL_2-1666855470.jpg)
Eerst een leuke klik
Wanneer Sam, die zelf de spierziekte AMC heeft, wordt gevraagd waarom zijn film
juist die onzekerheid toont, haalt hij een herinnering op. “Laatst las ik een
kerstwens die ik op papier schreef toen ik zes jaar oud was. Er stond: ‘ik wens
dat ik zonder spalken kan lopen.’ Daaruit spreekt een gemis of verlangen dat ik
als kind sterk voelde, en waarvan ik vervolgens lang heb gedacht dat het ver
achter me lag. Pas de laatste jaren ben ik me gaan realiseren dat het eigenlijk
een doorlopend proces is, die acceptatie van het anders-zijn.”
Voor zijn film liet Sam zich inspireren door
gebeurtenissen uit zijn eigen liefdesleven. Tegenwoordig heeft hij een
vriendin, maar voorafgaand aan zijn huidige relatie heeft hij “flink wat
gedatet, ook online”. De eerste keren sprak hij dan in een café af en zorgde
hij ervoor dat hij er als eerste was, zittend op een stoel. “Ik wilde niet dat
ze me aan zag komen lopen, bang dat het haar zou afschrikken. Ik dacht: als we
eerst een leuke klik hebben, dan maakt het minder uit.”
Later draaide hij het om en wilde hij, uit nieuwsgierigheid naar de reactie,
juist wél dat zijn date hem aan zag komen lopen. “Soms hing er dan een gekke
energie in de lucht, maar ik weet natuurlijk niet of dat aan mijn beperking
lag. Meestal werd het gewoon een gezellige date en leek het geen probleem te
zijn.” Allemaal stapjes, zegt Sam, in het proces van zelfacceptatie. “Ik ben
het steeds belangrijker gaan vinden om mijn rafelranden te tonen, om mijn benen
niet langer te verbergen.”
“Soms zien ze het pas in de slaapkamer, een kleine verrassing"
Online stalkers
Flip luistert aandachtig terwijl Sam over zijn liefdesleven vertelt. Herkent hij zich in de ervaringen van Sam of het filmpersonage Maas? “Niet helemaal. Ik ben single en heb ook aardig wat gedatet, maar de vraag of en wanneer ik mijn protheses toon houdt me niet zo bezig. Swipe je op Tinder door mijn foto’s, dan zie je me in korte broek en weet je meteen hoe het zit.” Als Flip een leuke vrouw ontmoet in de kroeg, dan begint hij niet altijd over zijn beperking. “Soms zien ze het pas in de slaapkamer, een kleine verrassing. Daar heeft nog nooit iemand negatief op gereageerd.”
Sinds zijn geboorte leeft Flip zonder onderbenen. “Naar het schijnt heb ik
als kind ooit tegen mijn moeder gezegd dat ik benen wil, maar in mijn
herinnering heb ik me altijd bij mijn beperking neergelegd. Schaamte heb ik
nooit gevoeld. Dit is wie ik ben, ik weet niet beter.” Heel af en toe vindt hij
het lastig om alwéér een vraag te beantwoorden van een voorbijganger, want die
krijgt hij regelmatig. “Als ik moe ben heb ik daar niet altijd zin in. Maar met
vragen zelf is niks mis, zolang het uit oprechte interesse is. Ik heb liever
dat iemand op me afstapt en vraagt waarom ik protheses draag, dan dat er heel
geheimzinnig of krampachtig over wordt gedaan.”
Waar Flip wél vreemd van opkijkt, zijn de dm’s die hij eens in de zoveel tijd
op Instagram ontvangt. “Altijd van mannen. Voor sommigen is het hebben van een
stomp blijkbaar een fetisj. Laatst werd ik gevraagd of ik voor een paar honderd
euro een weekend in Parijs wilde doorbrengen. Zo iemand heeft dan in zijn bio
staan ‘leather and amputee lover.” Flip kan er om lachen en blokkeert de
afzenders, maar hij weet ook hoe vervelend de ongevraagde aandacht kan zijn.
“Een vriendin van mij is topsporter en heeft echt last van online stalkers. Zij
brengt haar stompje daardoor bewust niet meer in beeld op tv.”
![BP+](https://www.npo3-senavideo-npo3.apps.senavideo.cluster.chp4.io/uploads/media_item/media_item/594/47/Sam_en_Flip-4-1666856291.jpg)
Aanwezigheid normaliseren
Volgens Handicap NL zijn er alleen al in Nederland 2,3 miljoen mensen met een matige tot ernstige fysieke beperking. Maar met hun representatie in films en andere media is het volgens Flip en Sam zeer karig gesteld. Dat bleek ook uit de moeizame zoektocht naar een geschikte hoofdrolspeler voor Zeebenen, vertelt Sam. “Het castingbureau met wie ik samenwerkte had niemand in hun bestand staan die in aanmerking kwam. Na eindeloos zoeken was het mijn moeder die Flip bij toeval tegenkwam in een park.” Flip: “De laatste keer dat ik had geacteerd was in de eindmusical op de basisschool, haha. Maar ik ging het avontuur graag aan.”
Het geeft Sam extra motivatie om in de toekomst meer verhalen te brengen over mensen met een fysieke beperking. “Zo wordt het bestaan van een beperking genormaliseerd en zijn we niet alleen een weirde verschijning die je af en toe op straat ziet.” Daarmee vult de regisseur ook het gat dat hij zelf ervoer als kind. “Ik ken één documentaire waarin ik me een beetje kon herkennen, over rolstoelrugby. Terwijl het juist voor een kind zo belangrijk is om te weten dat er meer mensen zijn zoals jij. Om te kunnen voelen: je kan en mag er zijn.”
Beeld in header: David Meulenbeld.