![](https://www.npo3-senavideo-npo3.apps.senavideo.cluster.chp4.io/uploads/media_item/media_item/571/55/B__woordmerk_zwart-1662469955.png)
Noodgedwongen wonen bij je ouders. “Ik voel me beperkt in mijn vrijheid, alsof ik weer een puber ben”
![](https://www.npo3-senavideo-npo3.apps.senavideo.cluster.chp4.io/uploads/media_item/media_item/491/16/MicrosoftTeams-image__25__widescreen_large-1631196993.png)
- Artikel
- 09 sep 2021
- 5 minuten leestijd
Tussen 2010 en 2020 nam het aantal Nederlandse twintigers en dertigers dat bij zijn ouders woont met 200 duizend toe. Een van hen is Sammie* (30), die na twintig keer verhuizen introk bij diens vader en zijn vriendin.
Tenzij je de laatste jaren onder een steen hebt gelegen in Pekela, zal het
je niet zijn ontgaan: ons land verkeert in een miserabele wooncrisis. Vooral
wij, de jongere
generaties, hebben last van de ongekende problemen op de huizenmarkt. En dus
blijven steeds
meer twintigers en dertigers bij hun ouders wonen, of trekken ze na
hun studententijd opnieuw bij ze in: tussen 2010 en 2020 nam hun aantal zelfs
met 200 duizend toe.
Hoe is het om als jonge, werkende volwassene noodgedwongen met je ouder(s) onder één dak te wonen?
Sammie* (30) woont
in Den Haag in het huis van diens vader en zijn vriendin.
![Jongeren wooncrisis Diede](https://www.npo3-senavideo-npo3.apps.senavideo.cluster.chp4.io/uploads/media_item/media_item/491/21/20210906-IMG_5238-1631260808.jpg)
Sinds wanneer woon je met je vader?
Sammie: “Sinds een paar maanden. En daar zijn héél veel
adressen aan voorafgegaan, want op mijn achttiende ging ik het huis uit en
sindsdien heb ik vooral antikraak gehuurd in Amsterdam, daar speelt mijn leven
zich af. Daarmee begon ik vanuit een idealistisch, hippie-achtig motief, om
maar niet mee te hoeven doen aan alle gekte op de woningmarkt. Maar op een
gegeven moment merkte ik dat ik niet eens kon landen op een plek voordat ik er
alweer uit moest, in totaal ben ik zo’n twintig keer verhuisd. En zelfs de
antikraakprijzen worden steeds hoger, terwijl je als huurder nauwelijks rechten
hebt.”
Hoe is het om als autonome dertiger weer bij een ouder in te trekken?
Sammie: “Het voelt dubbel, want in vergelijking met iemand die helemaal geen
huis heeft om op terug te vallen heb ik natuurlijk veel geluk. Naast mijn
slaapkamer heb ik ook nog een eigen badkamer en keukentje, dus dat is erg
relaxed. Aan de andere kant: ik heb niet het idee dat dit ‘mijn’ huis is, het
blijft een beetje voelen alsof ik op bezoek ben. En dat is gewoon een kutgevoel
als je dertig bent.”
“Dat het niet als thuis voelt heeft
deels met praktische dingen te maken. Ik heb aan het conservatorium gestudeerd
en werk sinds mijn afstuderen als muzikant. Door corona ligt het werk in mijn
sector een beetje stil, maar normaal gesproken zou ik tot diep in de nacht
muziek maken en geluid produceren. Dat kan nu niet, want mijn vader en zijn
vriendin slapen in de kamer onder me. En als ik ‘s avonds weg ben, wordt me gevraagd hoe laat ik thuiskom zodat de deur op slot kan. Begrijpelijk natuurlijk, maar op die momenten voel
ik me echt beperkt in mijn vrijheid, alsof ik weer een puber ben.”
“Zelf nodig ik hier trouwens geen
vrienden uit omdat het dus niet als mijn eigen plek voelt, met een eigen sfeer
en inrichting. Misschien is dat wel een stukje ijdelheid, hoor. Daarom wilde ik
ook graag achter mijn muziekinstrument op de foto worden gezet, dat is hier
zo’n beetje het enige dat echt van mij is.”
Hoe lang denk je hier nog te blijven wonen?
Sammie: “We hebben nooit een datum afgesproken en weten dat ik beter kan
zoeken naar een plek waar ik langer kan blijven dan dat ik over een maand
opnieuw op de stoep sta. Ik merk ook dat er best wat te huren valt in en rond
Amsterdam zodra je bereid bent meer te betalen, dus ik kijk nu toch maar naar
zelfstandige huurwoningen voor dik in de duizend euro per maand.”
En hoe ga je dat betalen?
Sammie: “Dat zal dan toch deels moeten gebeuren met het geld dat ik in de
loop der jaren opzij heb gezet als zzp’er, al was dat eigenlijk bedoeld voor
mijn pensioen en voor noodgevallen. Maar nu denk ik: misschien ís dit wel een
noodgeval? En ik vertrouw er maar op dat als de situatie qua corona een beetje
onder controle is, ik weer genoeg inkomsten zal hebben om het daarmee op te
kunnen hoesten.”
Wat moet er gebeuren om jonge mensen op de woningmarkt een eerlijke
kans te geven?
Sammie: “Heb je even? Haha. Ik ben in ieder geval blij dat de
opkoopbescherming eraan komt, waardoor je alleen nog iets mag kopen als je er
zelf in gaat wonen. Al komt die maatregel natuurlijk wel vijftig jaar te laat.
Als je ziet dat iemand zijn zesde huis koopt om te kunnen verhuren, dan mag je
toch verwachten dat de overheid zegt: nu is het klaar? Maar goed, ik ben maar
gestopt met dingen te verwachten van onze overheid want daar word ik alleen
maar ongelukkig van.”
12 september wordt een landelijk woonprotest georganiseerd. Denk je dat protesteren helpt om sneller tot oplossingen te komen?
Sammie: “Het zal niet direct bijdragen aan een oplossing, maar kan het
probleem zichtbaarder maken. Ik denk wel dat er meer nodig is dan samenkomen
met een grote groep mensen die direct door de wooncrisis worden geraakt. Wat
nou als je prinses Amalia op het podium krijgt die komt vertellen dat ze
misschien wel in een paleis woont, maar daar staat in solidariteit met andere
jonge mensen? Dat zou pas echt iets teweegbrengen.”
___________
In aanloop naar het woonprotest op 12 september in Amsterdam brengt Brandpunt+ de verhalen van twintigers en dertigers die noodgedwongen bij hun ouders wonen. Hier lees je het verhaal van Kirsten-Ann (26) en Wiljen (26) die samenwonen in een kamer van tien vierkante meter in het huis van Kirsten-Ann's ouders.
*De naam Sammie is gefingeerd. Diens echte naam is bekend bij de redactie.