Tip van Alma Mathijsen
Irvine Welsh: 'Mijn demonen mogen blijven'
Ik heb Trainspotting nooit gelezen. Ik heb het wel gezien. De roman van Irvine Welsh werd verfilmd door Danny Boyle in 1996. Het werd een enorme hit ook al hadden ze maar een klein budget. Er bestaan maar weinig mensen die de film niet kennen. Ook ik ontkwam er niet aan.
Ik was veel te jong toen ik zag hoe een lepel heroïne werd verwarmd. Ik was veel te jong toen ik Ewan McGregor door een extreem ranzige wc zag kruipen. Ik was veel te jong toen ik een baby dood zag gaan door de nalatigheid van een stel junkies. Maar misschien juist omdat ik de film zo jong zag, kan ik me iedere scène haast exact herinneren. De bubbels op de lepel waar een aansteker onder wordt gehouden zijn deel geworden van mijn brein. Dertig jaar later is er nu een documentaire over de schrijver van het legendarische boek. Een Schot zonder enige vorm van opsmuk.
‘Dingen waar ik geobsedeerd door was zoals voetbal, boksen, muziek, daar was ik vrij middelmatig in. Maar dingen waar ik niks om gaf, zoals schrijven, daar bleek ik goed in.’
Welsh werd niet gehinderd door enig ontzag voor het vak. De schrijvers waar hij tegenop zou moeten kijken kende hij niet eens.
Ooit was hij zelf verslaafd aan heroïne, maar het was uitsluitend de verslaving die hij kwijt moest raken. Hij gebruikte die niet om een trauma of een angst mee te onderdrukken. Alleen dan is het enigszins te doen om ervan af te komen, vertelt hij. Nog steeds zoekt hij naar manieren om de wereld op een andere manier te ervaren. We volgen hem terwijl hij DMT, een psychedelische drug, gaat gebruiken in het bijzijn van twee begeleiders. In een lichte ruimte vol planten waar niemand schoenen of zelfs sokken lijkt te dragen wordt uitgelegd wat hem te wachten staat. Het is er brandschoon. Een man in kleermakerszit vertelt hem over de verschillende lagen van de ui die zullen worden afgepeld, om aan te komen in een staat waarin er geen identiteit meer bestaat.
‘Mijn demonen mogen blijven. Ik denk dat ze een drijvende kracht zijn.’
De zalvende taal van de begeleiders en de bloedeerlijke taal van Welsh botsen nogal. Dit moet ongeveer het tegenovergestelde zijn van hoe hij drugs tot zich nam in de jaren ‘90. Toch gaat hij er totaal in op. En dat lijkt hij eigenlijk bij alles te doen in zijn leven.
