Ik ben schrijver en redactielid bij het literaire tijdschrift Deus Ex Machina. Mijn grootste obsessies zijn chihuahua's en politieke filosofie. Hiernaast maak ik deel uit van de Letteristen in Oostende en ben ik de winnaar van Elk Verhaal Begint van Literatuur Vlaanderen. Ik ben voormalig universitair onderzoeker naar de rol van politietechnologie in de reproductie van de kapitalistische sociale orde. Mijn werk is gedreven door de vraag wat er over is van menselijke relaties en het innerlijke leven in een door kapitaal gedomineerde wereld. Korte verhalen en essays zijn eerder gepubliceerd in Papieren Helden, Sintel, Kluger Hans, Deus Ex Machina, Ballustrada, Mnemotope en Rephrase Magazine en stond ik op de shortlist van de Editio Debutantenprijs 2025. Ik woon in Brussel, waar ik volop werk aan mijn debuutroman. Daarnaast zet ik ook stapjes in het theater. Ik ondersteun mijn partner, acteur en maker Bavo Buys, bij het schrijven van hun theatermonoloog Wild Narcissus en doe ik onderzoek voor Sonder, de nieuwe voorstelling van BERLIN/NTGent.

Heel toevallig leerde ik Hanna Bervoets kennen via haar Zomergasteninterview. Ik viel onmiddellijk voor haar alerte blik, en haar analytische en empathische brein. Toen ik deze kans op een masterclass met haar ontdekte, twijfelde ik geen moment. Er zijn drie zaken waardoor ik me sterk verbonden voel met haar werk. In de eerste plaats is haar Celine Dion-obsessie, en die met haar fans, zeer gelijkaardig aan mijn obsessie met de chihuahua en hun baasjes. Het is het proberen te grijpen van het verstotene, waar op neergekeken wordt, om de schoonheid en tederheid bloot te leggen, om er eerbied voor te kweken, om de hypocrisie in bepaalde opvattingen aan te kaarten. En dat alles met grote bewondering voor wat een obsessie is, wat het doet, hoe productief het is, hoe scherp het je blik op de wereld vormt. Ten tweede voelde ik als migraine-patiënt een grote erkenning in haar verhaal over chronisch ziek zijn, het verdriet, de onzichtbaarheid, het gevecht met de onproductiviteit door de pijn. Ik voelde me zo gehoord. 

Mijn kortverhaal gaat over een broer en zus die samen voor de laatste keer het lichaam van hun grootmoeder zullen groeten in het mortuarium. Het focust op de onuitgesproken zorg voor elkaar, het erkennen van individuele ervaringen van rouw, de kracht van het visuele, hoe het zichtbare ook een vijand kan zijn, de nood en drang naar menselijke verbinding, wat mensen doen om elkaar te troosten, hoe juist afscheid te nemen, hoe elkaar niet alleen te laten.

Download het verhaal van Lander Govaerts