Tip van Alma Mathijsen
Doe wat makkelijk is
Ik kan van iedere aflevering van Sex and the City de dialogen meepraten. Als tiener installeerde ik mezelf elke woensdagavond om te kijken naar NET5. Het was een wekelijks hoogtepunt in mijn tienerleven, dat vooral draaide om de schoolkrant, mijn gymleraar haten en zakken Doritos Cool American. Daarom ben ik zo blij met de documentaire Happy Clothes over Patricia Field, de kostuumontwerper en stylist voor Sex and the City.
De serie was niet half zo interessant geweest zonder haar iconische looks, die het modebeeld van de jaren nul hebben gedefinieerd. De kleding zat op hetzelfde niveau als de dialogen; wat ze in teksten niet konden vertellen, werd duidelijk via de outfits die Carrie aantrok.
Darren Star, de maker van de serie, vertelt dat hij wist dat het goed zat wanneer hij een ongemakkelijk gevoel kreeg van de kledingkeuze voor een scene. Omdat zijn ogen simpelweg nog niet gewend waren aan de nieuwigheid van de look.
Patricia Field is inmiddels 84 jaar oud en heeft aan talloze series meegewerkt, zoals Emily in Paris en Ugly Betty, en voor haar kostuumontwerp in The Devil Wears Prada werd ze genomineerd voor een Oscar. Haar enthousiasme is aanstekelijk, net als haar liefde voor kleur. Alles wat saai of conformerend is gooit ze de deur uit. Ik krijg zin om al mijn zwarte kleren weg te flikkeren, al zou er dan heel weinig overblijven in mijn klerenkast. Ze is constant op zoek naar uitvergrotingen en vrolijkheid. Wanneer ze wordt gevraagd waar ze haar keuzes op baseert zegt ze: ‘Je moet op de rand van de berg staan, maar niet springen.’
Nergens wordt ze concreet als het om haar gevoel voor stijl gaat, alles gaat intuïtief. Dat valt niet onder woorden te brengen. Field is een vrouw bij wie iedereen in de buurt wil zijn, ze tilt de mensen om haar heen op met haar zware stem en haar lichte kijk op het leven.
‘Als kunstschaatsen makkelijk voor je is, word je een geweldige kunstschaatser. Mijn motto is: doe wat makkelijk is. Doe niet wat moeilijk voor je is.’
Haar uitspraken kunnen zo op een tegeltje. Haar Cruijffiaanse wijsheid die ze tot het eind bewaart zal ik nooit meer vergeten: ‘Ik wil gewoon blijven leven tot m’n dood.’
