Tip van Alma Mathijsen
Een klein meesterwerk
Soms beland je in een wereld die zo eigen is dat alles nieuw en verfrissend aandoet. Zo keek ik naar Nuclear Boy, een briljante telefilm waarin alle elementen elkaar versterken.
Misschien moet ik erbij zeggen dat ik net terug ben gekomen uit Mexico en nog high was van de temazepam die ik in het vliegtuig nam toen ik de film keek. Toch vertrouw ik blind op mijn inschatting.
Nuclear Boy gaat over een jongen op de middelbare school die geen vrienden heeft en verzot is op chemie. In de achtertuin van het huis waar hij alleen met zijn moeder woont laat hij van alles ontploffen. Wanneer zijn bommen bijna in zijn gezicht tot explosie komen giert hij het uit van geluk. Alles streamt hij live terwijl een bescheiden publiek met hem meekijkt. Bij alles wat hij online deelt, verzamelt zich een groep van geïnteresseerden die hem aanmoedigen nog riskantere proeven uit te voeren. Die mensen zien we daadwerkelijk staan, in de tuin, in zijn slaapkamer, wat zijn eenzaamheid juist uitvergroot.
Er valt niet een element uit de film te lichten dat uitblinkt, omdat alles zo goed in elkaar steekt.
Wanneer ik een lofzang op de fenomenale muziek wil afsteken van de componist Rutger Reinders, denk ik meteen aan het compleet eerlijke toneelspel van Guus Blanken dat me zo zeer ontroerde, en dan schiet ik weer naar de eigengereide dialogen van scenarioschrijver Britt Snel. Zoveel bravoure en eigenzinnigheid op alle vlakken heb ik zelden gezien. Regisseur Joren Molten verbindt alles op ingenieuze manier met elkaar. Iedereen die aan deze film werkte heeft alles gegeven, ieder shot is daarvan een getuigenis.
