Tip van Alma Mathijsen
Een prachtige boekverfilming
Voor sommige boeken, en ook voor sommige films, geldt dat je als toeschouwer ook iets moet geven. Je kunt niet achterover gaan liggen en alles over je heen laten komen. Nee, Zomervacht is een boekverfilming die iets van je terugverlangt. Maar wanneer je volhoudt, word je rijkelijk beloond. Aan het einde prikten mijn ogen, tranen bolden over mijn oogleden, voor heel even was ik verlost.
Regisseur Joren Molter heeft de gelijknamige roman Zomervacht van Jaap Robben verfilmd. Brian is dertien jaar oud, woont bij zijn vader op een stortplaats in een caravan waar de zomer naar binnen schroeit. De broer van Brian moet tijdelijk de instelling verlaten waar hij woont. Lucien kan amper praten of lopen en moet bij alles geholpen worden. Die taak nemen Brian en zijn vader op zich, al komt het erop neer dat Brian alles moet doen. In eerste instantie gaat het mis, Lucien ligt op zijn buitenbed voor de caravan en raakt langzaam verbrand door de zon. Brian krijgt de schuld omdat hij hem niet eerder naar de schaduw verplaatste.
Hoe vaker de vader wegblijft van huis, hoe meer de broers naar elkaar toe groeien. Brian begint de geluiden die Lucien maakt te herkennen. Als kijker raak ik ook steeds meer vertrouwd met de kirrende vreugde-uitbarstingen waarbij zijn ledematen vrolijk in de rondte schieten. Brian ontdekt dat Lucien ervan houdt om lege flessen kapot te gooien. Samen breken ze het glas, onder luid gejoel van beiden. Het is hartverscheurend en intens vertederend om de twee samen te zien. Vooral omdat het ook duidelijk is dat de situatie onhoudbaar is. Hoewel Brian alles geeft wat hij kan geven is zijn verzorging niet toereikend. Uiteraard niet, Brian is een kind. Onderwijl glijdt zijn vader steeds verder weg, en spendeert het geld dat hij krijgt voor de opvang van zijn zoon aan sekswerkers.
De film eindigt, zonder al te veel te spoilen, zoals je hoopt dat elke film kan eindigen. Brian maakt een beslissing die een kerf in mijn hart zet en tegelijkertijd noodzakelijk is. Brian en Lucien zal ik niet gauw vergeten.
