Tip van Alma Mathijsen
Laat de goede voornemens maar vast los
Ik denk niet dat er een betere film bestaat om rond Blue Monday te kijken. Want het laatste wat je dan moet hebben is een hypervrolijke film die er alleen maar voor zorgt dat het contrast met de misère nog groter wordt. De zwart-wit film Nebraska is koud en eerlijk, maar tegelijkertijd raakte ik toch diep ontroerd.
De bejaarde Woody Grant heeft een miljoen dollar gewonnen, tenminste dat denkt hij. Met de post heeft hij een nep loterijticket binnengekregen, dat hij bloedserieus neemt. Alles wat erop staat heeft hij uit zijn hoofd geleerd, hij is vastbesloten om zijn prijzengeld op te halen in Lincoln, Nebraska, 1500 kilometer van zijn woonplaats. Dat wil hij lopend doen, de politie plukt hem iedere dag opnieuw van de snelweg op, om hem weer naar huis te brengen. Uiteindelijk heeft zijn jongste zoon er genoeg van en besluit zijn vader naar Lincoln te rijden om ervan af te zijn.
Maar onderweg gaat het snel mis, Woody valt op zijn hoofd en moet naar het ziekenhuis ter controle. Om bij te komen zullen ze bij familie verblijven in het dorp waar hij is opgegroeid. Daar kan hij zich niet inhouden en vertelt hij aan zijn oude garagecompagnon dat hij een miljoen dollar heeft gewonnen. In eerste instantie is iedereen dolgelukkig voor Woody die zijn hele leven met moeite geld bij elkaar sprokkelde. Maar al snel komen de aasgieren boven hem cirkelen. Zelfs zijn familie denkt recht te hebben op een deel van het niet bestaande geld.
De band tussen vader en zoon versterkt niet eens per se tijdens de reis. Woody blijft onmogelijk chagrijnig en wil ook na talloze tegenslagen niet opgeven. Toch ben ik langzaam van hem gaan houden. Dat is waar Nebraska om draait. Niemand verandert, niemand groeit, niemand leert zijn lesje. Laat alle goede voornemens los en accepteer met chagrijn in de keel dat niemand ooit echt zal veranderen. En dat dat heerlijk is.
