Tip van Alma Mathijsen
The Quiet Girl: Blijven kijken tot het einde
De ontlading aan het einde van de film The Quiet Girl is ongeëvenaard. Ogenschijnlijk gebeurt er niets wereldschokkends, maar toch werd ik gevloerd en dat zag ik niet helemaal aankomen.
The Quiet Girl is een trage film die kleine handelingen toont waar ik enigszins mijn best voor moet doen om me aan over te geven. Cáit is een negenjarig meisje dat voor de zomer wordt ondergebracht bij verre familie, drie uur rijden van haar eigen huis vandaan. Haar ouders krijgen nog een kind, kunnen hun kroost nu al amper voeden, en worstelen om hun boerderij draaiende te houden. Er is weinig liefde te vinden op het Ierse platteland. Het lukt Cáit niet om mee te komen op school wanneer ze Engels moet leren. Thuis praten ze Iers. Een prachtige taal waar ik niet eerder zolang naar kon luisteren.
Haar vader dropt zijn dochter bij een echtpaar waar geen andere kinderen zijn. Voor hij weggaat eten ze uitgebreid, de vrouw des huizes Eibhlín heeft duidelijk haar best gedaan. Cáit zit kalm aan tafel, durft amper iets te zeggen. Haar vader sneert een paar keer haar kant op:
‘Ze eet zo veel, dat kost je je huis en haard.’
Waarop het meisje niet een keer reageert, maar schijnbaar onaangetast voor zich uitkijkt. Achteloos drukt de vader zijn sigaret uit op het servies en vertrekt zonder zijn dochter te omarmen. Het eerste wat Eibhlín doet is Cáit in bad doen. Die is verbaasd dat het water warm is. Langzaam groeien de twee naar elkaar toe. Het gaat iets langzamer met de man des huizes Seán, maar uiteindelijk is hij ook om. Hij klokt haar telkens wanneer ze rent naar de postbus om brieven op te halen vooraan bij de oprit naar het huis. Ze wordt iedere keer sneller. Ik had niet helemaal door dat ik met de seconde meer geraakt werd door deze film. Pas helemaal aan het einde zat ik schokkend van de tranen op mijn bank, intens geroerd door iedere zorgvuldig op elkaar gestapelde handeling.
