Tip van Alma Mathijsen
De duizelingwekkende werelden van Aldwyth: Kunst waar niemand op zit te wachten
Ik heb zo’n ontzettend zwak voor mensen die iets maken waar niemand op zit te wachten. Zoals kunstenaar Aldwyth, ze maakt al haar hele leven kunst. Eerst schilderde ze honderden keren opnieuw een stuk watermeloen met telkens net een andere achtergrond. Daarna schilderde ze honderden eieren na op doek, die in vorm ook amper van elkaar te onderscheiden zijn. Ze haalde er ontzettend veel plezier uit, ook al vond ze geen erkenning in de kunstwereld. Dat kwam pas later, maar het lijkt haar amper iets uit te maken.
De laatste jaren van haar leven maakte ze collages. Ze heeft bakken vol met knipsels uit boeken en magazines. De enige regel die ze aanhoudt is dat het ergens uit moet komen, ze kopieert niet en ze print niet.
‘Ik heb van alles gedaan. Ik ben secretaresse geweest, moeder, van alles. En ik heb altijd kunst gemaakt. Ik voel me niet anders dan andere mensen. Sommige mensen kunnen prachtig kerstcadeaus inpakken of geven etentjes en maken daar echt iets moois van. Of ze maken prachtige kleding. Iedereen maakt wel een soort kunst. En ik maak dingen die niemand anders wil hebben, maar ik vind ze mooi.’
Ze lacht gul, oprecht. In de documentaire De duizelingwekkende werelden van collage kunstenares Aldwyth wordt ze gevolgd in haar ruime studio die vol hangt met collages. De studio is ook haar woning is. Een bed heeft ze niet. Als ze moe is legt ze een schuimrubber matras op een van haar werktafels om op te slapen. Een keuken heeft ze ook niet. Met een hotpot, een magnetron en een koffiezetapparaat redt ze zich prima.
Aldwyth is op haar gelukkigst wanneer ze aan haar collages werkt. Maar ook zij kent blokkades: ‘Ik denk voortdurend na over wat ik ga doen en hoe en wanneer. En of ik het wel ga doen, en zo nee, waarom niet? In plaats van het gewoon te doen. Wat houdt me tegen? Doe ik dat zelf?’
Haar eerlijkheid is verfrissend. Ook al moet ze iemand anders haar knipwerk laten doen omdat haar handen stijf zijn geworden, ze gaat door.
‘Het belangrijkste dat ik heb geleerd, is dat kunst werk is. [...] En soms gaat het goed en soms gaat het wat minder. Maar je leert het verschil te zien en je kijkt naar het werk van anderen. Je kijkt en kijkt en kijkt en werkt en werkt en werkt. Dat is de formule.’
