Tip van Alma Mathijsen
Coby
Aan het einde van dit jaar schrijf ik deze nieuwsbrief twee jaar. Ik ben van alles tegengekomen. Het heeft me verrast hoeveel prachtige dingen er gemaakt worden waar ik daarvoor geen weet van had. En zelfs wanneer iets me niet raakte, kon ik gniffelen om de knulligheid, of houden van de gedachte erachter die niet helemaal uit de verf kwam. Maar soms kom ik een echte parel tegen. Zoals de aflevering Coby van Wisse Beets voor de podcast Docs. Die werd al in 2019 gemaakt, maar werd afgelopen week opnieuw uitgebracht.
Beets stuit op een mysterieus bandje in een kringloopwinkel in Amsterdam Oost. Hij heeft net een tweedehands Fiat Panda gekocht die alleen cassettebandjes afspeelt. Dus is hij op zoek naar tapes. Naast hits uit de jaren 80 vindt hij een bandje waarop gedichten staan van Coby:
Ik zal mijn eigen bootje varen
Ook al ben ik dan geen vent
[...]
Materiaal, geld en een auto
Dan schiet je midden in de roos
Liefde is dan nog een bijzaak
Want ze zitten lekker droog
Als je avonden alleen zit
Dan wordt er niet aan je gedacht
Want daar hebben ze geen tijd voor
Ach waarom, ze zit d’r zacht
Haar stemgeluid ontroert meteen, een zwaar Jordanees accent, op kalme toon, met een flinke ruis op de achtergrond, omdat ze alles te zacht heeft opgenomen. Beets raakt compleet in de ban van Coby. En precies hier hou ik zo van. Hij laat alles uit zijn handen vallen om te ontrafelen wie Coby was. Meer dan een achternaam en een café waar ze over dicht, heeft hij niet. Zonder schroom stapt hij iedere kroeg binnen. Overal kennen ze wel een Coby. Maar dan blijkt ze niet te dichten, of nooit een man te hebben verloren, of is ze te lang, telkens gaat het om compleet andere Coby’s. Giechelend ben ik aan het luisteren.
Wanneer zijn verhaal wordt opgepikt door de Echo, lijkt het even alsof zijn zoektocht in een stroomversnelling raakt. Aan het eind van de aflevering is het leven van Beets veranderd, en zoals bij ieder goed kunstwerk, ook dat van mij.
