Tip van Alma Mathijsen
JA
Er bestaat een man die het allerbeste JA kan zeggen van de hele wereld. Als hij JA zegt, dan geloof je hem. Dan wil je overal gaan waar hij gaat. Zijn JA klinkt alsof hij een bal een zetje van een gladde berg geeft. Hop daar ga je. Ik heb het over de schrijver Thomas Verbogt.
Die een paar weken terug te gast was bij Kunststof, dat gelukkig toch niet verdwenen blijkt, maar doorgaat als podcast. Verbogt kwam vertellen over zijn nieuwe boek Foto’s van zonnige dagen en al het andere dat hem bezighoudt. Lang geleden gaf hij me op de kunstacademie les in schrijven. Wat ik me het meest van hem herinner is dat hij altijd zei wanneer ik weer een nieuw verhaal inleverde: ‘Maak het erg, het maakt niet uit of het gaat om een schilder die alleen maar witte schilderijen schildert en verder nooit iets zegt, maak het erg.’
Die les zal ik nooit vergeten. Daarnaast maakte hij indruk op me omdat hij heel slecht tegen loze woorden kon, die afkeer heb ik ook. Het gaat er ook over in het gesprek met Carine van Santen. Knuffelen en knabbelen zijn woorden waar Verbogt verdrietig van wordt. Ook heeft hij veel moeite met politici die het hebben over ‘een stukje bevrijding.’
‘We zijn verhullend,’ zegt Verbogt, ‘je moet niet iets verzachten om de betekenis te onderschatten.’
Wanneer iemand het heeft over een ‘mooie wijn’ dan krimp ik als vanzelf ineen. Ik kan niet uitleggen waarom, maar ik krijg pijn van zulke onpasselijke woordencombinaties. De woorden knuffelen en knabbelen zal ik aan mijn lange lijst van woorden om te vermijden toevoegen.
Verbogt gaat ook in op hoe hij personages schept. Ik ken geen lievere wijze waarop een schrijver dit kan doen. Want hij vraagt simpelweg aan zijn personages wat ze verlangen:
‘Zou jij een hond willen hebben?’
Ik moet even stil staan tijdens mijn wandeling met de podcast en kan een brede grijns niet onderdrukken. Verbogt gaat door: ‘Mijn personage is dan al zo ver dat die zegt: ‘Nee, absoluut niet. Een hond dat vind ik sullig.’ Wat wil je dan? ‘Nou graag een poes, dat vind ik geheimzinnig en eigengereid.’
