Tip van Alma Mathijsen
Boy George & Culture Club
Erg sympathiek komt Boy George niet over in de documentaire Boy George & Culture Club. Misschien is dat juist wel de aantrekkingskracht van deze film. De vier mannen van de Culture Club praten afzonderlijk van elkaar en schromen niet op elkaar in te hakken. Dat wordt ook nog eens versterkt door geluidsopnames tijdens studiosessies waarin ze elkaar de huid vol schelden. Maar uiteindelijk toch altijd weer doorgaan met spelen.
Ze kwamen samen toen ze nog piepjong waren. Boy George was pas 21 toen Do You Really Want to Hurt Me?uitkwam en een wereldwijde hit werd. Door zijn androgyne uiterlijk en zijn stijl kwam hij steeds meer op de voorgrond, tot ongenoegen van de rest van de band. Soms vraag ik me tijdens het kijken af of ze nog wel in één ruimte samen kunnen zijn, of dat het alleen mogelijk was om deze documentaire te maken door ze elk afzonderlijk op te nemen.
De drummer Jon Moss zegt erover:
‘Culture Club is mijn leven, of ik het nou wil of niet. Ik heb de band net aangeklaagd. En nu zit ik in deze documentaire.’
Bij het ontstaan van de band raakten hij en George compleet verliefd op elkaar, ze konden niet van elkaar afblijven. Toen ze eenmaal bekend raakten, hielden ze hun liefde geheim.
‘Zelfs in de homowereld waren er mensen die denigrerend deden tegen iedereen die een tikje exhibitionistisch was: “waarom verpest je onze pogingen om geaccepteerd te worden? Zonder jou werden we geaccepteerd.” En nu is dat verschoven naar trans mensen. Die zijn nu het doelwit.’
Uiteindelijk raakte Boy George steeds verder van zichzelf verwijderd, en raakte hij verzeild in een heroïneverslaving. De band werd gevraagd om mee te spelen in Live Aid in 1985, een wereldwijd benefietconcert waar Queen, Paul McCartney en Madonna aan meededen. Maar Boy George zegde het af, om zich de volgende dag weer aan te melden, en dan weer af te zeggen, totdat de organisator er uiteindelijk genoeg van had en zei dat ze niet meer mee mochten doen. Dat nemen de bandleden hem nog steeds ongelofelijk kwalijk. Zijn verslaving werd breed uitgemeten in de Britse tabloids.
‘In Amerika vermoorden gekken popsterren,’ zegt Boy George, ‘in Engeland doet de pers dat.’
De muziek van de Culture Club ga ik niet meer beluisteren na het kijken van deze documentaire. Ze staan zelf niet eens achter hun grootste hit Karma Chameleon omdat die te simpel zou zijn. Maar hun eerlijkheid kan ik wel waarderen, die maakt het geheel sappig.
