Tip van Siep Klein
Gen Z voor het eerst in de concertzaal
Ik nam mijn allereerste duik in de klassieke muziekwereld bij het AVROTROS Vrijdagconcert in TivoliVredenburg in Utrecht. Het symfonieorkest van het Zuiden, beter bekend als Philzuid, speelde de Zesde Symfonie van Tsjaikovski. Onder leiding van dirigent Duncan Ward waande ik mij twee uur lang in een compleet nieuwe wereld.
Even voor de context: ik ben stagiair bij NPO Cultuur en hoewel ik veel bezig ben met kunst en cultuur, in de breedste zin van het woord, is klassieke muziek iets waar ik eigenlijk nooit naartoe ga. Klassieke muziek heeft mij wel vaak bereikt door films, theater of live concerten waar een symfonieorkest een popartiest begeleidde, maar dit was echt de eerste keer dat ik in mijn eentje naar een klassiek concert ging. En ik vond het: geweldig!
De avond begon met Lamia (1918) van de Engelse pianist en componist Dorothy Howell, die de compositie op haar 21e schreef nadat ze pas was afgestudeerd aan de Royal Academy of Music in Londen. Het opent met mysterieuze fluiten, waarna strijkers en koperblazers invallen en spanning opbouwen. Vervolgens neemt de energie toe en dringt vrolijkheid voor op die spanning. Door de wisselende dynamiek en het tempo is het prikkelend en voelt het alsof het zo voorbij is.
Er volgde een kleine verbouwing om plaats te maken voor de solist Laura van der Heijden, die met haar cello het prachtige Celloconcert (1956) van William Walton speelde. Volgens de componist zelf is dit zijn meest geslaagde werk, want hij had de stijl gevonden die hem het meest aan het hart lag. De opening is warm en romantisch. Het neemt je mee naar een warme zomeravond aan zee. Is dat even lekker in maart. Maar het stuk vervolgde zich in een wat drukker tempo, bijna gehaast, waardoor ik weer in de Nederlandse winderige nacht werd geslingerd. Ik vond het geweldig knap hoe Laura daar zat te spelen. Haar ouders, die via de radio meeluisterden zoals zij vertelde, waarschijnlijk ook.
De avond eindigde met de Zesde Symfonie van Pjotr Iljitsj Tsjaikovski, genaamd Pathétique (1893). Ik was een beetje gewend en ging helemaal op in de muziek. Ik ben zelf jarenlang trompettist geweest en de blazers hadden schitterende partijen, Daar werd ik blij van. Het stuk kent veel schommelingen in energie. Waar de fluitsectie soms zorgde voor rust en een dwaling van gedachten, schoot het koper in raptempo naar een overweldigend marstempo. De strijkers schoven weer in het geweld en maakten het vaak hemels en zacht. Pathétique wordt als depressief bestempeld, maar dat vond ik moeilijk te begrijpen. Wellicht is dat het gebrek aan ervaring.
Het is een aanrader om eens een avond alleen naar het AVROTROS Vrijdagconcert te gaan. Maar wil je eerst thuis van de muziek proeven, dan kun je dit concert terugluisteren via NPO Luister.
