Tip van Alma Mathijsen
Coexistence, My Ass!
Ik huilde, ik schreeuwde haast, en zakte uiteindelijk in elkaar, uit onmacht. Dat gebeurde allemaal tijdens het kijken naar Coexistence, My Ass!, een documentaire over comedian Noam Shuster-Eliassi. En ja, tussendoor heb ik ook nog gelachen. Want ze is bijzonder grappig.
Ze is geboren in Neve Shalom, een dorp in Israël waar Joden en Arabieren gelijkwaardig samenleven. Heel haar leven stond in het teken van verbinding, ze ontmoette Hillary Clinton, Jane Fonda en zelfs de Dalai Lama, ze kon een carrière starten bij de Verenigde Naties. Maar ze koos ervoor om dat op te geven. Haar bereik bleek zoveel malen groter op het podium waar ze mensen aan het lachen kon krijgen terwijl ze een kristalheldere boodschap bracht: ‘Hoe kunnen we praten over co-existentie als de Palestijnen, de mensen met wie we moeten samenleven, nog steeds het recht op leven wordt ontzegd?’
De aanval van Hamas op 7 oktober gebeurt in dezelfde periode als waarin de documentaire wordt opgenomen. We zien haar vol emotie praten tegen een collegezaal. Ze vertelt over een bericht dat ze kreeg dat door haar hart snijdt, een vrouw vroeg haar waarom ze nog niets van zich had laten horen een paar uur na de dodelijke aanvallen, kwam ze niet op voor haar eigen mensen? Ze was een landverrader. Een vriendin uit de VS vroeg haar te begrijpen in welke context dit gebeurde.
‘En ik dacht: wacht even. Dit wordt me allemaal veel te veel. Geef me de tijd om dit te verwerken. Maar niemand geeft ons de tijd. Want dat waardeloze zooitje, dat onze racistische, fascistische regering vormt, gunt ons de tijd niet om te begrijpen wat er gebeurt.’
Nooit eerder kwam ik zo dichtbij de levens van Joden in Israël die zich met alles wat ze in zich hebben verzetten tegen hun regering. Die net als Noam Shuster-Eliassi weigeren om in het leger te gaan. Tijdens een gesprek met haar beste vriendin, die Palestijns is, zegt Shuster: ‘Maar ik denk ook dat we moeten erkennen dat het mislukt is.’
Haar vriendin kijkt met een ruk van haar weg, slurpt dan een stoot adem in en zegt vol vuur: ‘Ik moet vechten voor co-existentie omdat ik in dit land wil wonen. Zonder co-existentie word ik vermoord.’
Om die reden zak ik in elkaar. Als de documentaire voorbij is staar ik minutenlang voor me uit. Niet wetende of ik moet huilen of moet schreeuwen.
