Tip van Rachel Pouwer
“Kun je bestaan zonder de context van een ander?”
Felix Schellekens staat alleen op het toneel. Geen decor, geen muziek, geen tegenspelers. En toch laat hij moeiteloos een hele wereld ontstaan. In vanishing acts laat Schellekens zien hoe één lichaam een hele wereld kan oproepen. Soms ben je in zijn slaapkamer. Soms sta je met hem in een bomvolle club. Je kijkt een uur lang naar iemand die probeert te bestaan. En die dat bestaan steeds weer laat wegglippen. Een intieme voorstelling over tijdelijkheid, aandacht en de kunst van het verdwijnen.
Bestaan zonder vangnet
Felix Schellekens (1990) is een maker die zich lastig (lees: niet) laat vastpinnen op een discipline, en dat is precies de bedoeling. Hij is acteur, zanger, danser en performer, opgeleid aan de mime-opleiding van de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten, en werkte de afgelopen jaren met gezelschappen als Nicole Beutler Projects, NITE, Toneelschuur Producties en Orkater. Op het toneel is hij onder meer te zien in de succesvoorstelling 8 Metamorfoses en Weg met Eddy bij Internationaal Theater Amsterdam, waar hij vanaf februari 2026 vast ensemblelid is. Wat al die plekken verbindt, is zijn manier van spelen: fysiek, muzikaal, precies en altijd met een lichte vervreemding, alsof hij het toneel gebruikt om te testen hoe aanwezigheid eigenlijk werkt.
Die vraag staat centraal in vanishing acts, zijn eerste volledig eigen voorstelling, die wegens succes nu opnieuw te zien is. Het is een solo-mimevoorstelling, zonder decor, zonder kostuums en zonder tegenspelers. Alles ontstaat vanuit Schellekens zelf: via zijn lichaam, de ruimte en je eigen verbeelding, aangevuld zijn eigen muziek live gespeeld. Het ene moment voelt het alsof je in zijn slaapkamer bent, het andere moment alsof je midden in een drukke club staat.
Een lichaam als context
Felix Schellekens was zondag te gast bij Eva Koreman in Een uur Cultuur (VPRO). Daar zegt hij over de voorstelling: “Het leek mij mooi dat alles vanuit mij zou ontstaan, dat je een wereld ziet door een persoon, dat een persoon een hele context kan creëren. Dat was ook de vraag waaruit het hele onderzoek zich ontwikkelde: kun je bestaan zonder de context van een ander?” Die vraag wordt niet theoretisch beantwoord, maar fysiek onderzocht. In stilte, in beweging, in herhaling. Juist doordat er geen vast kader is, geen decor om op terug te vallen, wordt elke handeling betekenisvol. vanishing acts voelt daardoor intiem en kwetsbaar, maar ook speels: een voorstelling waarin verbeelding het werk doet en je helemaal verknocht raakt aan de hoofdpersoon omdat je hem in dat uur echt leert kennen.
Die nieuwsgierigheid naar hoe kunst kan resoneren buiten vaste vormen hoor je ook terug in het interview in Een uur Cultuur . Daar deelt Schellekens ook zijn eigen cultuurtips, die net zo associatief zijn als zijn spel: onder andere de podcast Heavyweight, het boek De rustelozen van Olga Tokarczuk en The Gay Porn Suite van zijn ensemble Or Sebastian. Het zijn werken die, net als vanishing acts, draaien om aandacht, empathie en het serieus nemen van persoonlijke verhalen. Of het nu op het toneel is of in een radiostudio, Schellekens beweegt steeds vanuit dezelfde impuls: kijken wat er gebeurt als je even geen context krijgt aangereikt, en toch blijft kijken.
vanishing acts (Felix Schellekens/Nicole Beutler Projects) is ECHT een aanrader. Je ziet het vanavond, 28 januari 2026, nog in Frascati Amsterdam en op 30 en 31 januari 2026 in De Schuur in Haarlem. Wees er snel bij, want op = op.
