Tip van Siep Klein
Nastaran Razawi Khorasani geeft de dood wat lucht
Is de dood helemaal zwart? Of is er een explosie van licht en kleuren? Is het hierna stil? Of kan ik weer op bezoek bij opa en oma? Word ik een boom of een vis?
Wanneer de dood een plek verovert in je brein, kun je het verstoten of omarmen. Volgens Nastaran helpt het om je bezig te houden met de dood. Praten, lezen of luisteren helpt, maar je kunt het natuurlijk ook meenemen de theaters in.
Nastaran Razawi Khorasani staat stil bij sterfelijkheid in haar documentaire performance Heartbeats. In de podcast Nooit meer slapen (VPRO) spreekt de Iraanse maker openlijk over hoe dit onderwerp onderdeel wordt van haar leven. Het betrekt niet alleen haarzelf, maar ook haar familie en de stervende mensen in deze wereld.
Ze deelt haar podium vaak met mensen met échte verhalen, wat de stukken persoonlijk en krachtig maakt. In Heartbeats staat het verhaal centraal van Dian Sahertian-Boers, een jonge moeder die ongeneeslijk ziek is. Gesprekken tussen Nastaran en Dian over de dood, verlangens en hun kijk op het leven geven het taboe lucht.
Hoe is het eigenlijk om dood te gaan? En wat gebeurt er dan? Vragen die door mijn hoofd gaan spoken na het luisteren van deze podcast. De vragen roepen niet per se angst op, het geeft ook een bepaalde rust om over deze vragen na te denken. Ik (en iedereen) kan er niet omheen dat de tijd ooit daar is, dus misschien kan ik voor mezelf wel het mooiste hiernamaals gaan creëren.
