Tip van Siep Klein
Best Bekeken: The Making of De Jeugd van Tegenwoordig
De populaire hiphopgroep De Jeugd van Tegenwoordig heeft een film. Het is eigenlijk niet echt een film, maar meer een soort combinatie van een documentaire en een biopic. Én door dat alles heen zit ook nog de making-of van die biopic verweven. Deze creatie heet: The Making of De Jeugd van Tegenwoordig.
De film is gemaakt ter gelegenheid van het twintig jarig bestaan van De Jeugd van Tegenwoordig. Op humoristische, artistieke en muzikale wijze wordt er een glimp gegeven van het ontstaan, de ontwikkeling, het nu en zelf het hiernamaals. Maar eigenlijk is de film niet echt samen te vatten, want het is ‘De Jeugd’ en die vat je niet samen. Wel vallen oneliner na oneliner op je bordje, worden er interviews uit de oude doos gehaald, vertellen ze hilarische verhalen en zijn er veel momenten die perfect weergeven hoe De Jeugd op veel mensen overkomt: vaag.
Een paar van die mooie, vage momenten samengevat:
Willie Wartaal: “Zou ik hem zonder T-shirt kunnen zien?”
Voor de scenes in deze film zijn er audities voor elk karakter uit De Jeugd. De auditionee voor Willie Wartaal wordt op een bankje voor de tv gezet en gaat kijken naar de val van de Berlijnse muur. Voor Willie Wartaal was dit een inspirerend moment: hij zag mensen die uit gevangenschap braken en de muur lieten verdwijnen. Hij dacht: ‘dat kan ik ook, ik kan alles worden wat ik wil.’ De setting was alleen nog niet helemaal af volgens Willie Wartaal: “Zou ik hem zonder T-shirt kunnen zien? Meestal als ik tv ga kijken, doe ik dat zonder T-shirt."
Vjèze Fur: “Het wordt nu een soort musical”
Ze zijn met de cast in de studio, in een setting waar ze voor het eerst echt samen zijn, waar het allemaal begon. Faberyayo legt de cast uit dat ze moeten voelen dat ze op één lijn zitten en dat ze elkaar moeten vinden. Willie Wartaal zegt: “Het lijkt me sick als jullie hand in hand staan. Hoe beter jullie het met elkaar voelen, hoe hoger die handen. En lachen erbij." “Waar slaat dit op?”, zegt Vjèze Fur. “Zo is het toch helemaal niet gegaan? We gaan toch niet aan een soort geschiedvervalsing doen?" Faberyayo beweert dat het een abstractie van de magie is en Willie Wartaal vraagt zich af waarom Vjèze Fur dit niet wil en of hij weet hoe het dan wel is gegaan. Vjèze Fur zegt: “Nee, dat weet ik niet. Maar het was wel leuker. Het wordt nu een soort musical."
Willie Wartaal: “Broodje bakkeljauw. Van de toko in Noord”
De jongens (acteurs) komen van het podium af na een geweldig optreden, waarbij de zaal op z’n kop stond. Acteur Lange Frans, die waarschijnlijk als booker fungeert, geeft de jongens een box en zegt dat het een dope show was. Hij vraagt: “Biertje?”. Faberyayo reageert: “Doe mij maar een Quarter Pounder." Vjèze Fur: “Milkshake banaan, Whopper, curly fries." Willie Wartaal zegt: “Broodje bakkeljauw. Van de toko in Noord. Gewoon alleen bakkeljauw, geen broodje.”
Faberyayo: “We zijn niet Dichtvereniging De Opgeheven Vinger”
In een interview heeft de vroegere Jeugd het over de kritiek die ze krijgen en wat mensen van hen vinden. Sommigen vinden de mannen maar niks, maar omarmen de vette beats wel. Andere mensen vinden dat ze tekstueel en muzikaal sterk zijn. Iedereen kan er wel z’n dingetje uithalen. De interviewer vraagt: “Moet het ook nog ergens over gaan? Moet het ook nog maatschappijkritisch zijn?”, waarop Faberyayo antwoord: “Nee, want we zijn niet Dichtvereniging De Opgeheven Vinger.”
Vjèze Fur: “Het was een soort weekend in de Ardennen, als teambuilding, maar dan een maand in een hotel”
De Jeugd moet continu optreden, zijn veel in de studio en hangen veel bij Vjèze Fur thuis. Het is een beetje een chaos dus wat gaan ze hieraan doen? Het idee kwam er om in een hotel in Brussel te gaan zitten, waar een studio in werd gebouwd en ze alle drie konden slapen. Dat klonk als een goed idee: een maand lang locked-in, alleen maar bezig zijn met nieuwe producties. Maar vanaf minuut één was het, zoals Faberyayo zegt: “Een soort bananenschil into totale mayhem." "We hadden een studioruimte waarin we wel tachtig demo’s hadden opgenomen, maar er zat geen enkele lijn in. We hadden alle drie zoveel 2C-B (drugs) genomen dat we er bijna psychotisch van werden." Vjèze zegt: “Het was een soort weekend in de Ardennen, als teambuilding, maar dan een maand in een hotel.”
Dit zijn maar een paar fragmenten uit de film die zowel lachwekkend als typerend zijn voor deze eigenzinnige woordkunstenaars. Er is nog zoveel meer om te weten te komen en om te lachen. Maar zo bijzonder en spannend is De Jeugd niet hoor, of in ieder geval niet meer volgens Vjèze Fur: “Het gaat gewoon door. Dat is het probleem ook. Het verhaal van De Jeugd is niet meer spannend. Het beste zou zijn geweest als een van ons op 27-jarige leeftijd doodgegaan zou zijn."
