Tip van Alma Mathijsen
Bloody Mondays & Strawberry Pies: Verveling is natuurlijk een kans
‘Maar welke dag is het nou vandaag?’ ‘Maandag, ik denk dat het maandag is.’
Moha ligt uitgestrekt in een woestijn. Hij draagt helderblauwe kleren en heeft een witte doek om zijn hoofd gewikkeld. Van tijd heeft hij amper een idee. Lachend blijft hij zich afvragen wat de datum zou kunnen zijn, ook al maakt het hem overduidelijk niet echt uit.
In de documentaire Bloody mondays & strawberry pies (2010) van Coco Schrijber zoekt ze de verveling of het gebrek daaraan op. Ze volgt verschillende mensen die allemaal op heel andere manieren omgaan met het verstrijken van de tijd. Zo is er een schilder die al meer dan veertig jaar de tijd schildert. Hij is simpelweg begonnen bij het getal 1 en bevindt zich nu ergens in de miljarden.
Ook strijkt Schrijber neer bij een van de rijkste mannen van New York die bijna 102 is en nog steeds keihard werkt als investeerder in een wolkenkrabber. Wanneer ze hem vraagt wat hij al die jaren heeft gedaan zegt hij: ‘Ik zou graag zeggen: rokken gejaagd, maar dat is niet zo.’
Hij mijmert door en zegt: ‘Ik zou graag sleetje willen rijden in het park, net als toen ik jong was.’
Jonge mannen in dezelfde werksfeer plegen zo’n 600 telefoontjes per dag om potentiële investeerders te overtuigen van een bepaald aandeel. Een man die vroeg kaal is, hangt de telefoon op na de zoveelste afwijzing.
‘Denk je dat we ons misschien vervelen zonder dat we ’t weten?’ vraagt Schrijber hem.
Daar heeft hij geen antwoord op. De vraag verwart hem duidelijk, alsof alle katrollen in zijn hoofd plotseling heel even tot stilstand komen.
De man die de tijd schildert weet wat verveling is:
‘Voor mij is verveling, de diepe intense verveling, een begrip dat past bij een gevoelig en veeleisend wezen. Verveling is natuurlijk een kans. Het is een periode waarin niets gebeurt. En daar waar niets gebeurt, gebeurt tenslotte iets.’
En voor alle andere wezens op aarde is het goed om soms tot stilstand te komen en ons af te vragen of we ons niet stierlijk vervelen zonder dat we het doorhebben.
