Tip van Alma Mathijsen
De mannen van de radio & een opblaasbare bank
De lach die ik losliet toen ik de eerste keer naar De mannen van de radio luisterde kan ik nog steeds horen nagalmen. Ik denk dat ik zeventien was toen een vriend van me zei dat ik ernaar moest luisteren. Normaal haak ik dan vaak al snel af, omdat ik niet hou van opdrachten krijgen. Maar hij liet zijn CD op mijn kamer slingeren dus besloot ik die toch maar te draaien op een saaie dinsdagavond.
Vanaf 1995 namen Pieter Bouwman en Hans Teeuwen samen sketches op, gestructureerd als interviews. De beste daarvan klonken door mijn tienerkamer. Als eerste hoorde ik De ondankbare plant. Daarin vertelt een man dat zijn plant hem op straat heeft gezet, alle sloten heeft veranderd en zijn bril draagt.
‘Ik weet niet waar die hem vandaan heeft, een identieke bril.’
Heel soms is een kleine gniffel te horen van een van de mannen als het ze amper lukt om niet in lachen uit te barsten. Het mooiste is dat de interviewer vaak juist veel sympathie heeft voor de ondervraagde.
‘Dat moet jou heel erg veel pijn hebben gedaan.’
‘Dat heeft mij ontzettend pijn gedaan.’
Ik leunde achterover op mijn opblaasbare bank, die had ik werkelijk, en luisterde alles die avond. De mannen lazen een menukaart in zijn geheel voor, zonder een grap toe te voegen en toch lag ik op de grond. Al kon dat ook aan de instabiliteit van mijn bank liggen. Bouwman en Teeuwen waren in staat om iets dat oersaai klinkt om te toveren tot iets hilarisch. Daarnaast lukte het me die avond niet meer om nog iets door mijn keel te krijgen, omdat ze het voor elkaar kregen om zelfs spaghetti bolognese vies te laten klinken.
Niet alle sketches hebben de tand des tijds overleefd. Maar er zitten heuse parels tussen zoals Ondankbare Plant en Menukaart, maar vergeet ook Writers Block en Marmotten & Geiten niet. Hoewel ik nu een echte bank van stof heb, lig er na het luisteren nog steeds naast.
