Tip van Alma Mathijsen
Drie dagen ongemakkelijke liefde
Het is onmogelijk voor me om niet aan de film Nebraska te denken tijdens het kijken van Drie dagen vis. We volgen een vader en zoon die amper met elkaar kunnen praten op een driedaagse tocht, alles gefilmd in zwart-wit en uiteindelijk blijf ik als kijker diep ontroerd achter. De Nederlandse versie van de klassieker is geboren. Hoe langer ik kijk hoe meer mijn herinneringen aan die andere film vervagen, op de best mogelijke manier.
De verrassing van het IFFR van vorig jaar is sinds kort hier te bekijken. Vader Gerrie, fantastisch gespeeld door Ton Kas, komt ieder jaar voor een paar dagen terug uit Portugal naar Nederland. Dan plant hij zijn afspraken met de dokter en de tandarts, en brengt hij bij een oud-collega zijn financiën op orde. Hierin wordt hij begeleid door zijn zoon Dick, die geen baan kan vasthouden en het liefst in de ochtend al achter een biertje zit. Ze houden van elkaar, zoveel is duidelijk, maar ze kunnen het onmogelijk uiten. Hun lot dragen ze al generaties met zich mee.
‘Opa was geen prater, ik was geen prater, als er twee niet praten, wordt er niet gepraat,’ zegt Gerrie.
Het lijkt me nogal een uitdaging om een goeie film te maken over mensen die niet kunnen praten. Maar het blijkt juist uitermate goed materiaal te zijn. Dat lost scenarioschrijver en regisseur Peter Hoogendoorn op hartverscheurende manieren op. De familie eet vis in het huis van de stiefzus van Dick. Wanneer hij de laatste bus naar huis moet nemen, loopt hij alleen naar de halte, kijkt hij hoe de deur van de bus opent, hoe die weer sluit, en langzaam wegrijdt. Dan keert hij weer terug naar het huis waar zijn vader logeert.
‘Ik kom aanlopen en ik zie die bus gewoon wegrijden.’
Alles om een avond in dezelfde kamer als zijn vader te slapen.
