Mommy: Vrijheid als in 2014

Steve is een onhandelbare tiener die niet langer in de instelling waar hij verblijft mag wonen omdat hij zich te erg misdraagt. Zijn moeder besluit hem terug in huis te nemen. Diane is zesenveertig, heeft geblondeerde lokken tussen haar bruine haar, draagt consequent hakken en heeft zelfs in de ochtend haar make-up al gedaan. Het gaat meteen mis als Steve bij haar is, hij wurgt haar, zij slaat terug, ze trekt boekenkasten om en verstopt zich angstig in de badkamer. Steve houdt er een gapende wond in zijn been aan over, maar naar het ziekenhuis gaan ze niet, daar zullen ze te veel vragen stellen. In plaats daarvan behandelt de overbuurvrouw hem, die weet hoe ze wonden moet verzorgen. Er ontstaat een nieuwe realiteit. De drie halen groeien naar elkaar toe. De overbuurvrouw was opgebrand als lerares, ze stotterde en dat werd steeds erger, maar dan besluit ze om Steve te onderwijzen. Sinsdien gaat alles beter. 

            Het kader van de film is een vierkant, net zoals Instagram in die tijd foto’s vertoonde. Wanneer Steve zich goed voelt, als hij op zijn skateboard over de weg sjeest met zijn liefste twee vrouwen dicht in zijn buurt, trekt hij het beeld open. Plotseling krijgt iedereen lucht. De film wordt op normale grootte vertoond. Wanneer hij weer in de donkerte belandt, vernauwt het beeld met hem mee. Een briljante ingreep met een groots effect. 

            Tijdens het herkijken, ervoer ik dezelfde vrijheid als in 2014. Steve doorziet de saaiheid van het leven, het dwingende stramien van de maatschappij, de onmogelijkheid om daaraan te voldoen, en tegelijk hunkert hij naar voluit leven, om zich dwars door de uitputtende verveling heen te slaan. Wanneer hij met een boodschappenkar over de weg rent en sinaasappelen op de auto’s achter hem gooit is hij op zijn allergelukkigst. Zijn moeder en zijn overbuurvrouw in zijn kielzog, die rennen met hem mee op de stoep. Als kijker weet je dat dit de mooiste maanden van zijn leven zullen zijn. 

Mommy: Vrijheid als in 2014