Tip van Alma Mathijsen
Rietland: Bang voor een wasmachine
Iedereen met een wasmachine zou deze film moeten vrezen. In Rietland (2025) vindt Johan, een zestigjarige rietsnijder uit Overijsel, een verkracht dood meisje op zijn land. Hij staart naar de tiener die half ontbloot tussen het hoge riet ligt, haar tenen zijn al blauw geworden. Niet veel later wordt het gebied afgezet door de politie. Johan is een man van weinig woorden. Wanneer hij ondervraagd wordt vertelt hij alleen het broodnodige. Als de woorden ontbreken, gaat de kijker zelf maar aan de slag. Dit is een film die beter wordt naarmate er meer tijd verstrijkt. Tijdens het kijken kost het wat concentratie, maar achteraf blijkt het meer dan de moeite waard.
Het delict laat Johan niet los, hij keert terug naar de plek waar het gebeurd was. Daar ligt een plas teer. Ingezoomd lijkt het haast een heel universum. Hij steekt er twee van zijn grote vingers vol eelt in. Daarna krijgt hij ze niet meer schoon. Het maakt niet uit hoe vaak hij zijn handen wast. Wanneer hij zijn flanellen overhemd, waarvan de mouw ook zwart ziet, in de wasmachine stopt, gaat het mis als hij het ding aanzet en naar de kamer loopt. Het bonkt en tiert als een malle. Johan besluit te gaan kijken in de bijkeuken. Daar is de wasmachine op hol geslagen, het dendert over de vloer heen. In de trommel zit een aaneen geklonterd stuk teer, zo groot als een hoofd. Hoe het daar terecht is gekomen blijft in het ongewisse. Zoals zoveel in deze film, waarin weinig handvatten worden geboden. Juist dat gegeven maakt hem interessant, al zullen sommigen snakken naar iets meer vaart.
Alles in Rietland lijkt een voorbode van het kwaad dat zich als een duistere deken over het gebied uitrolt en dat niet meer te stoppen is. Net als de onverklaarbare homp teer uit de wasmachine. De volgende keer dat de mijne te keer gaat weet ik niet of ik de trommel wel durf te openen. Want je weet niet wat je in huis haalt.
