Tip van Alma Mathijsen
Verliefd op Mees Grobben/Olivier Tuinier
Op mijn zesde was in smoorverliefd op Olivier Tuinier. Hij was alles wat ik zocht in een kind. Het Zakmes was mijn lievelingsfilm, het maakte me niet uit dat hij vals zong, ik vond het mooi. Ik hield van de geheime taal die hij met zijn beste vriend sprak: de taal van de kippen. Ik hield ervan dat hij koste wat het kost het zakmes terug wilde geven. Ik hield ervan dat hij bijna altijd alleen met zijn vader was, omdat zijn moeder een wereldberoemde operazangeres was. En ik hield van de televisie in de keuken die altijd vies werd. Ik hield van alles in die film, maar het meest van Mees ofwel: Olivier Tuinier.
In het echte leven was hij de buurjongen van mijn neven en daardoor gevaarlijk bereikbaar. Op een schoolavond hield ik het niet meer. Ik dwong mijn moeder om naar het huis van de neven te fietsen met mij achterop. Onder mijn jas had ik een brief verstopt waarin ik hem mijn liefde verklaarde. Toen mijn moeder haar fiets op slot zette, heb ik de brief zo snel als ik kon in de brievenbus gestopt, waarna we bij de neven aanbelden. Ik kan me nog steeds herinneren hoe zenuwachtig ik was. Al weet ik niet meer precies waar ik op hoopte. Het ging me niet om verkering, volgens mij wilde ik vooral dat hij wist hoe leuk ik hem vond. Eenmaal terug thuis zette ik de film nog eens op. Een video was het, en ik geloof dat hij nog steeds bij mijn moeder in een van de kasten ligt.
Nu nog kan ik alle liedjes meezingen.
‘Mijn vriendje gaat weg, hij gaat al heel vlug. Hij gaat verhuizen, hij komt nooit meer terug.’
Ik hoor mezelf meepraten met de dialogen. Van alle Nederlandse films die ooit gemaakt zijn, zit deze het diepst in mijn hart. Tijdens het terugkijken realiseer ik me dat dit zeker niet alleen door Olivier Tuinier komt. De film zit nog steeds steengoed in elkaar. Elk personage heeft zijn eigenaardigheden. De drukbezette moeder snakt iedere ochtend naar koffie en zegt de gehele film door niet veel meer dan dat. De onhandige vader heeft alle zorgtaken op zich genomen en signeert duizenden fanmails van zijn vrouw met drie pennen tegelijk. Het blijft een klassieker waarvan ik hoop dat kinderen die nu opgroeien hem nog steeds kijken.
Olivier heeft mijn brief nooit beantwoord. Maar dat weerhield me er niet van om de film mijn hele jeugd lang eens in de zoveel weken op te zetten. Langzaamaan daagde het me dat mijn liefde voor Olivier vooral te maken had met de briljantie van de mooiste Nederlandse kinderfilm die er bestaat.
