Tip van Alma Mathijsen
De meestergids: Met Catherine Keyl naar het museum
Ik wil nooit, maar dan ook echt helemaal nooit, naar een museum met Catherine Keyl. Eerlijk gezegd had ik daar nooit over nagedacht voordat ik het nieuwe programma De meestergids gezien had. In het programma worden zes prominente Nederlanders, wat dat ook mag betekenen, omgetoverd tot meestergidsen in een museum. Althans, dat is de bedoeling. Sommige aspirant-gidsen lijken geen enkele affiniteit te hebben met de kunstwerken die ze moeten introduceren bij telkens een andere groep museumbezoekers.
In de eerste aflevering zijn de gidsen in het Rijksmuseum met een team hockeyvrouwen, in de tweede aflevering zijn in Museum Voorlinden met een chaotische familie uit Rotterdam, waarbij de oma en baby Billy Jean de boel terroriseren. Op zes sokkels liggen objecten die corresponderen met kunstwerken uit het museum, zonder enige voorkennis mogen de gidsen daaruit kiezen. Catherine Keyl raakt opgezadeld met een stuk karton met een vierkant gat erin. Niemand lijkt het te herkennen. Zelfs wanneer de naam van de kunstenaar klinkt heeft geen van de zes aspirant-meestergidsen van zijn naam gehoord.
Ik weet nog dat ik voor het eerst een werk van James Turrell zag. Vier uur lang ben ik blijven zitten. Ik kan nog steeds huilen als ik eraan terugdenk. Het was in PS1 in New York. Wanneer het niet regent kun je een kamer inlopen waar een perfect vierkant gat uit het plafond is gehouwen. Het klinkt bedrieglijk simpel en juist dat aspect maakt zijn werk zo briljant. Vanaf de houten bank tegen een muur heb ik omhooggekeken naar de lucht die plotseling totaal anders op me overkwam. Ik vond het zo intens mooi, nooit eerder had ik de schoonheid van de wolken zo ongefilterd prachtig gevonden, alsof alles wat ik nodig had om de lucht zo intens te ervaren een omlijsting was. Misschien huilde ik ook wel om alle keren dat ik de hemel aan me voorbij had laten gaan. Turrell dwingt je om te kijken, om je plotseling te laten beseffen: jezus wat is de wereld gruwelijk mooi.
In de kamer in museum Voorlinden zag oma het ook, ze huilde, en vertelde dat ze haar overleden moeder dacht te zien. De hele familie leek oprecht ontroerd te zijn door het werk van Turrell. Maar daar denderde Catherine Keyl overheen:
‘Als je in je eigen tuin gaat zitten en je kijkt zo omhoog is het een stukje voordeliger dan zo’n ding te laten bouwen.’
De anderen kandidaat-gidsen brengen het er gelukkig beter van af. Het me nog niet helemaal duidelijk waarom ik niet kijk naar mensen die daadwerkelijk iets van kunst afweten, maar ik kan niet ontkennen dat het amusant is. En bovendien heb ik ook nog iets geleerd: ga nooit naar een museum met Catherine Keyl.
