Tip van Alma Mathijsen
Verhalen om nooit meer te vergeten
Ooit gaf ik les op de kunstacademie aan de afdeling Creative Writing. Een lang meisje bracht een tekst mee die ze traag voorlas. Ze kwam niet altijd naar school, maar als ze er was, had ze iets mee dat zo fragiel en prachtig was dat ik bang was dat het voor onze ogen in tweeën kon breken. Voorzichtig met voorlezen, dacht ik, straks gaat het stuk. Waar het precies over ging kan ik me niet meer herinneren, dat heb ik vaker, ik kan me alleen herinneren wat ik voelde. Zand knarste onder mijn schoenen terwijl ik luisterde, ik hoorde de zee bulderen en rook iets ziltigs dat nog dagenlang in mijn neusvleugels bleef hangen.
Ik scrol door alle podcasts die ik nog wil luisteren. Ineens zie ik een naam ertussen staan die ik herken: Emma van Hooff. Het lange meisje met de broze verhalen vol schoonheid heeft een debuutroman gepubliceerd: De waanzin partituur. BijEen uur cultuur (VPRO) met Teddy Tops vertelt ze erover. Meteen ben ik weer terug in haar wereld. Het boek gaat over Am, een jonge vrouw die haar levensverhaal vertelt vanuit een kringgesprek in een psychiatrische kliniek.
‘Mijn hoofdpersonage wil vooral de lezer ervan overtuigen dat niet zij maar haar moeder op dat stoeltje, in die kring hoort te zitten,’ zegt Van Hooff.
Van Hooff schreef de roman uitsluitend in het weekend, doordeweeks moest ze van zichzelf aan haar tweede dichtbundel werken (de eerste was aan mijn aandacht ontglipt en al in 2022 verschenen). In een document dat ze Krabbels noemde schreef ze als een bezetene aan de roman die ze niet van plan was te schrijven.
‘Hoe gaat dat? Duik jij helemaal in dat personage, hoe word jij Am?’ vraagt Tops.
‘Zij viel me aan, ik kon er niet aan ontkomen.’
Inmiddels is het tien jaar geleden dat ik naar haar verhalen luisterde op de kunstacademie. Ik ben de essentie niet vergeten, ik verheug me erop haar nieuwe verhalen ook nooit meer te vergeten.
