Tip van Alma Mathijsen
Vervelen is een kunst
Sommige mensen doen iets dat van buitenaf fantastisch lijkt, maar dat toch niet helemaal past. Coco Schrijber maakt al heel haar leven lang documentaire films, ze won er zelfs een Gouden Kalf mee, maar haar hart lag bij het schrijven. Alleen vond ze pas de juiste toon op haar 55e, ongelofelijk genoeg op dezelfde leeftijd als kunstschilder Isabella Ducrot. Er is iets magisch met die leeftijd. Ze dwingt mensen zich af te vragen of ze nu werkelijk doen wat ze willen doen.
De eerste roman van Schrijber verscheen dus op haar 55e. Inmiddels wil ze alleen nog maar boeken maken. Haar laatste roman, Het gezoem van bijna alles, staat op de shortlist van de Libris Literatuurprijs. Ze vertelt erover bij Nooit meer slapen met Lotje IJzermans. Het is voor mij het mooiste gesprek van de afgelopen jaren. Ik luister bijna altijd, omdat ik het zo heerlijk vind om meegenomen te worden in de werelden die kunstenaars opbouwen. Deze aflevering heeft de perfecte balans tussen de werkwijze en het kunstwerk zelf. Bovendien is Coco Schrijber een van de leukste mensen op aarde. Ze neemt zichzelf lang niet altijd serieus, lacht aanstekelijk, en schuwt de diepte niet. Wat mij betreft de perfecte combinatie.
Daarnaast dringt Schrijber erop aan dat we ons allemaal veel vaker zouden moeten vervelen. Dat doet zij zelf het liefste op haar bank in Amsterdam, of in haar hangmat op La Palma. Daar denkt ze aan alles dat ze zou kunnen gaan doen maar niet hoeft te doen. Daar vraagt ze zich eens in de zoveel tijd af of ze nog steeds doet wat ze wil doen.
‘In die leegte kun je bedenken wat je misschien zou willen worden, wat je had willen worden, en als je dat niet doet, ben je ineens 30, 35, 40, en heb je een leven geleid wat niet echt je plan was.’
Haar roman situeert zich rond die vraag. Het is het beste dat ze ooit heeft gemaakt, alles zit erin, zegt ze zelf.
