Tip van Alma Mathijsen
3voor12 – MEROL: Goor durven zijn
Ik weet nog wanneer ik Lekker met de meiden van MEROL voor het eerst hoorde. Mijn toenmalige geliefde zette het op in bed:
‘Wat vind je hiervan?’ vroeg hij.
Ik haalde mijn schouders op en zei: ‘prima’. Ik had nog niet helemaal door dat het lied mijn brein binnen was gekropen. Zodra hij weg was heb ik het zeker tien keer achter elkaar gespeeld. Ik kon er niet genoeg van krijgen.
Een liefhebber kan alleen maar hopen dat diens lievelingsartiesten zichzelf blijven uitdagen. Dat deed MEROL absoluut. Wat ik niet helemaal zag aankomen, was dat ze nog twintig stappen verder durfde te gaan. Met haar laatste album Leve de Feeks ontpopt ze zich tot een goor trillend wezen (op de allerpositiefste wijze) dat zingt over alles waar ze zich ooit voor schaamde. Op de albumhoes heeft ze een uitvergrote rode clitoris aan zich gebonden. In een Vlaams televisieprogramma sprak ze over haar nieuwe muziek en de expliciete cover. Tegenover haar zat Herman Brusselmans, die tot mijn verbazing nog steeds wordt uitgenodigd aan talkshowtafels. Hij zei dat hij nog nooit zoiets had gezien. Waarop MEROL vlijmscherp opmerkte: ‘vind ik toch een beetje raar voor de zelfverklaarde befkoning van België.’ Als Brusselmans dan toch aanwezig moet zijn, laat dan iemand als MEROL tegenover hem zitten.
In de documentaire MEROL: de rode seks feeks is los van 3voor12 wordt ze gevolgd tijdens haar transformatie van popprinses tot zinderende feeks die goor durft te zijn. In queercafé Saarein gaat ze tijdens de albumpresentatie in gesprek met Anja Meulenbelt:
‘Wat jij doet is nog steeds taboes opruimen, dat deed ik vijftig jaar geleden al en het is nog niet klaar.’
Wanneer ik nu naar MEROL kijk denk ik aan punklegendes als Peaches die lelijk en wild durven te zijn, die schoonheidsidealen verslinden met hun kaken. Losgeslagen MEROL, die met een kolfmachine aan haar borsten via een Super Soaker melk op het publiek spuit, is mijn nieuwe lievelingsMEROL.
