Tip van Naomi Ronner
ADE Children of the Night ’25: laat het donker je omhelzen
In het nachtleven omhelst het donker je. Zo had ik het zelf nog nooit gezien, totdat een vriendin me vertelde waarom ze van het donker houdt: van dansen in het donker. Het zou haar ‘omhelzen’. Zelf ben ik door mijn moeder grootgebracht met een angst voor de nacht; voor wat er in het donker kan gebeuren, voor de blikken en handen van mannen die menen aanspraak te kunnen maken op mijn lichaam. Het is tegenstrijdig, maar waarheid dat datzelfde donker op de dansvloer een gevoel van veiligheid kan bieden. Het donker behelst een mystieke vrijheid, en in Amsterdam wordt die tijdens ADE jaarlijks door duizenden mensen gevierd. In de documentaire ADE: Children of the Night ’25 (NTR) gaat presentator Justin Verkijk in gesprek met dj’s die tijdens de editie van vorig jaar optraden op Amsterdam Dance Event, het grootste elektronische muziekevenement ter wereld.
Iedereen lijkt tegenwoordig dj te willen worden. Ik ken maar al te veel mannen die naast hun reguliere werk een dj-carrière proberen op te bouwen. Inclusie blijkt dan ook voor vele acts een belangrijk thema op ADE. Het nachtleven en de muziek die erbij hoort, moeten er voor iedereen zijn, luidt de boodschap van velen. In de documentaire volgen we verschillende onverschrokken vrouwen die, zoals presentator Justin het noemt, zijn ‘besmet met het dj-virus’. Een van hen is Saidah, afkomstig uit Zuidoost-Londen. Als dochter van een voormalige UK-garage-raver is ze inmiddels zelf fulltime dj in Amsterdam. Of Honey Dijon, de transvrouw, die met house en een gospelkoor de hele Nieuwe Kerk aan het springen krijgt.
‘De dansvloer, als plek om je uit te spreken’
Dat de nacht kan dienen als een vorm van bevrijding en expressie, en zelfs iets therapeutisch kan hebben, wordt in de documentaire al snel duidelijk. ‘Het één organisme zijn’, zoals dj Gino van Dam het mooi verwoordt, geeft een soort energie die je in het dagelijks leven niet zo gemakkelijk ervaart. Toch heeft het samenzijn op de dansvloer voor velen ook een diepere betekenis en fungeert het zelfs als manier om je uit te spreken. ‘En dus is het per definitie een activistische plek’, zegt een van de dj’s van het duo Doppelgang.
Wat mij vooral aanspreekt, is dat de dansvloer blijkbaar zoveel verschillende dingen kan zijn: een plek om je te uiten, om ergens bij te horen, of simpelweg om even te ontsnappen aan de sleur van het volwassen dagelijks leven.
‘Ik verstop me met liefde in de nacht’
‘Ik verstop me met liefde in de nacht,’ draagt schrijver Dario Goldbach aan het begin van de documentaire voor. Terwijl de doorgewinterde clubgangers bewegen op dreunende ritmes, omringd door andere zwetende lichamen, ontsnappen ze even aan de verantwoordelijkheden en de emotionele lasten die ze overdag met zich meedragen. Het is een vorm van verstoppen, maar dan een die gek genoeg niet zozeer draait om angst of het vermijden van de waarheid der dingen. Het is de kunst om je te laten omhelzen door het donker.
