Tip van Alma Mathijsen
Rowwen Hèze blijkt een kluizenaar te zijn
Ik moet eerlijk toegeven dat ik nog nooit een nummer van Rowwen Hèze heb geluisterd. Ik dacht zelfs dat Rowwen één man was, ik wist niet eens dat het een band was. Wat vreemd is want mijn ouders komen allebei uit Limburg, en daar is Rowwen Hèze een fenomeen waar iedereen mee is opgegroeid. De bandnaam refereert naar een kluizenaar uit America, zo heet het Limburgse dorp waar de band vandaan komt. Ze bestaan inmiddels maar liefst veertig jaar en dat wordt gevierd met een gigantisch slotconcert op twee avonden voor 25.000 mensen en een documentaire over de mannen die al sinds 1985 folkmuziek naar de grote podia van Nederland brengen.
Het meest ben ik geraakt door de bassist van de band, die pas zeventien jaar erbij zit. Want dat is nog maar kort in de wereld van Rowwen Hèze. Terwijl Wladimir Geels zijn basgitaar onderhanden neemt vertelt hij hoe dat zijn vader op jonge leeftijd is gestorven.
‘Ik kan me heel goed herinneren hoe ons huis altijd vol hippies zat … stoned. Ik moest al heel vroeg mijn eigen boterham smeren, want dat konden ze vaak niet meer.’
Zijn vader was ook muzikant en leefde wild en groots. Hij raakte besmet met Hepatitis C door een heroïnenaald. Wladimir kreeg daarvoor hersenvliesontsteking en lag zes weken in coma in een ziekenhuis. Toen die wakker werd kon hij zijn vader nog een keer zien voor die dood ging. Wat klinkt als een verhaal waar maar weinig kinderen van herstellen, heeft Wladimir kunnen omdraaien tot iets moois.
‘Ik zie dit hele leven als een soort extra iets. Het had toen gedaan kunnen zijn. Ja, ik ben eigenlijk heel blij met dit leven.’
In zijn ogen leeft nog steeds iets kinderlijks. Hij vertelt in korte zinnen, geen enkel woord wordt aangezet. Het liefst had ik nog veel langer naar hem geluisterd.
Ik weet nog steeds niet of ik nu vaker naar de muziek van Rowwen Hèze ga luisteren, maar ik heb wel een bloedeerlijke documentaire gezien over muzikanten die door alle jaren heen een manier hebben gevonden om samen te blijven.
