Tip van Alma Mathijsen
Close up: De herontdekking van Sohy
Dat vrouwelijke componisten in de vergetelheid raken is een gegeven. Ook al deed Charlotte Sohy haar best door haar stukken te ondertekenen met Ch. Sohy, het kon haar niet beschermen. In de documentaire Charlotte Sohy - Een onvolprezen componist zien we hoe de componist zoveel tijd na haar overlijden opnieuw ontdekt wordt.
Ze stierf in 1955 op 68-jarige leeftijd, ze liet tientallen composities na, waaronder een opera, daarnaast schreef ze ook toneelstukken en romans. Inmiddels staat ze onder kenners op dezelfde hoogte als Beethoven en Dvořák, maar dat is lang niet zo geweest. In haar eigen leven werd haar werk weifelend ontvangen, constant wordt gerefereerd aan haar gender.
‘De Danse mystique van Ch. Sohy, is het een man, is het een vrouw, is op onvolmaakte wijze gecomponeerd door een beginneling, ongetwijfeld een goede student, maar beperkt qua inventiviteit en techniek.’
Haar kleinzoon François-Henry Labey raakte geobsedeerd door het werk van zijn grootmoeder. Hij heeft zich onvermoeibaar ingezet om haar composities weer beschikbaar te maken op bladmuziek.
‘De symfonie digitaliseren was een enorm karwei. Het zijn 25.000 noten. Maar als het klaar is krijg je dit.’
Labey zit in een hoek van zijn studeerkamer achter een computerscherm dat nog maar net te zien is tussen de talloze pagina’s handgeschreven bladmuziek om hem heen.
Dirigent Debora Waldman kreeg die gedigitaliseerde symfonie onder ogen toen ze werd gevraagd voor een concert waarin louter werk van vrouwelijke componisten werd gespeeld.
‘Ik vond het een belachelijk idee, want ik kende er niet één. En erger nog, ik heb me nooit afgevraagd waarom ik ze niet kende. Ik dacht: als hun werk niet wist te overleven is het niet veel waard.’
Maar toen ze Sohy’s Danse mystique ging bestuderen, kon ze er geen genoeg van krijgen. Ze vroeg de kleinzoon van Sohy om nog meer stukken. En uiteindelijk werd ze een van de grootste voorvechters van haar werk.
