Tip van Rachel Pouwer
Jacqueline Blom over All the Lonely People: “Ik zie die man helemaal voor me.”
We staan tussen hoge stapels gekleurde kratten, muziekinstrumenten en een bureautje met een klein lampje. In een repetitieruimte in De Sloot bereidt Jacqueline Blom zich voor op de tweede doorloop van de Silbersee voorstelling All the Lonely People (regie Mart van Berckel). De wereld is gebouwd. De levens liggen in dozen. “Die kisten zitten vol met spullen van een eenzaam overledene.” Kisten als verhalen. Als archief. Als stille getuigen.
Een ode aan vergeten levens
Blom beschrijft de ruimte als een verzameling levens. “Mensen die dood zijn gegaan en heel lang alleen hebben gelegen. Zo lang dat ze eigenlijk niemand meer hebben. Dus dat het ook niet opvalt als ze doodgaan.” Alles in de ruimte draagt betekenis. De instrumenten, de kisten, de muziekwereld.
De keuze voor het project voelt niet strategisch, maar intuïtief. “Ik hou heel erg een mix van muziek en acteren,” zegt Blom. “Dat vind ik een hele mooie, rijke combinatie.” Wat Blom aantrekt in het maakproces is het ontstaan van een eigen logica. “Uiteindelijk maak je een hele wereld met elkaar.” Ze noemt het bijna magisch. “Dat iets een eigen wet gaat vormen. Zo heeft elke voorstelling eigen regels. Het pakt ook altijd anders uit dan ik van tevoren denk.” Dat blijft haar fascineren. “Dat iets groter wordt dan jijzelf. Dat je er samen iets bouwt dat zelfstandig gaat werken.”
Wat er achterblijft
Een van de verhalen raakt Jacqueline Blom meer dan de rest. “Wat ik heel mooi vind, is het verhaal van De Mijnwerker.” Ze beschrijft hem zorgvuldig. “Dat is een man uit Nieuw-Zeeland. Tenminste, het is een Nederlander die terug emigreert met zijn ouders. Hij is gek op de dieren in Ouwehands Dierenpark. Daar gaat hij graag met zijn moeder heen. Ik vind dat zo’n ontroerend verhaal. Omdat het iemand is die heel weinig gereedschap heeft meegekregen. En daardoor doordraait en alleen sterft.” Ze zegt het zacht. “Ik zie die man helemaal voor me.”
Aan het eind van het gesprek zoomt Blom zoomt nog uit naar hoe we in Nederland omgaan met mensen die verlijden in eenzaamheid. “Dat is best mooi. Er wordt voor zo iemand een gedicht gemaakt. Speciaal voor diegene. En er wordt muziek uitgekozen. Schrijver Joris van Casteren zoekt in computers en vuilniszakken en fotoalbums uit wat er nog over is van die mensen. Die verhalen vormen de basis van deze voorstelling.”
De voorstelling is gebouwd op zorgvuldigheid. “Heel, heel, heel zorgvuldig,” zegt Blom. Geen exploitatie van eenzaamheid, maar aandacht. Geen spektakel, maar nabijheid. De muziek, de verhalen, de muzikanten en zangers, de grote kisten; ze werken naadloos samen. Zo is All the Lonely People geen voorstelling over dood, maar over leven.
All the Lonely People (Silbersee) zie je tot en met zondag 5 april door het hele land.
