Tip van Alma Mathijsen
Een generatie gevormd door Purno de Purno
Als kind wilde ik niets liever dan verdwijnen wanneer Purno de Purno op televisie kwam, het was een onderdeel van Villa Achterwerk. Ik hoopte dat ik weg zou zakken in de roze bank van mijn ouderlijk huis om tevoorschijn te komen wanneer het allemaal weer voorbij was. De televisie uitzetten was helaas geen optie voor me. De kans dat ik dan een volgend item zou missen was te groot, bovendien had ik niets te doen. Televisiekijken won het altijd van lezen, spelen en vriendjes opzoeken. Dat laatste was sowieso niet mogelijk, want iedereen keek op zondag naar dat programma.
Ik was een van de weinige kinderen uit Amsterdam met ouders in de culturele sector die zich meer verheugden op de zaterdag wanneer Telekids werd uitgezonden. Villa Achterwerk was te vreemd voor me, met als zinderend knotsgek hoogtepunt: Purno de Purno. Ik voelde aan alles dat in de kinderserie iets werd geïmpliceerd dat ik nog niet helemaal kon begrijpen. De paarse figuur sprong het liefste op en neer op gigantische borsten, verdween in roze tunnels die er niet heel anders uitzagen dan anussen, en werd achterna gezeten door de Kietelaar die alles weg had van een clitoris. De anussen en de borsten herkende ik wel, de clitoris nog niet. Dat zegt misschien ook iets over de wereld waarin kinderen opgroeien. Ik gruwelde wanneer Purno zijn catchphrase ‘Sapperedosio!’ uitsprak.
Toch ben ik blij dat ik Purno de Purno heb meegekregen als kind. Een hele generatie is opgegroeid met series waarin kunstenaars een vrijbrief kregen om te maken wat ze wilden. Marcus Vlaar en Hans Wessels creëerden Purno de Purno zelf, VPRO bekeek de afleveringen vaak pas wanneer ze op televisie verschenen. Heel Villa Achterwerk voelde als een vrijplaats voor experiment. Geen wonder dat de meeste makers uit die tijd van de kunstacademie kwamen. De stijl uit die jaren zie je terug bij de kunstenaars van nu. Nina Gantz wiens korte film vorig jaar voor een Oscar werd genomineerd is duidelijk door die kindertelevisie beïnvloed. De beelden mochten vervreemdend zijn, en bij vlagen zelfs eng. Doelgroepen of kijkcijfers bestonden niet. We keken naar de hersenspinsels van twee geile kunstenaars. De vrijheid spoot van het scherm, en dat voelde ik zelfs als kind. Ook al durfde ik pas onder het kussen vandaan te komen als Purno uit beeld was.
