Tip van Alma Mathijsen
Leren schrijven als Hanna Bervoets
Een miljoen mensen in Nederland zouden schrijver willen worden. Het is een geduchte uitspraak die te pas en te onpas wordt gebruikt. Ik weet niet of ik die uitspraak moet geloven. De laatste tijd krijg ik eerder het idee dat er nog maar een miljoen mensen in Nederland lezer willen blijven. Maar misschien is er tussen schrijvers en lezers niet eens zoveel verschil.
Ik ben zelf pas echt van lezen gaan houden toen ik begon met schrijven. Het was zo interessant om te zien hoe schrijvers een verhaal opbouwen, bij welk personage zij het perspectief leggen en welke stijlmiddelen zij gebruiken. Hoe meer ik schreef, hoe meer ik wilde lezen om te zien hoe anderen het deden. Van alles dat ik tot me nam, brouwde ik iets nieuws, waar ik dan mijn eigen naam op mocht plakken. Sommige mensen noemen dat inspiratie, ik noem het met alle liefde stelen.
Onlangs hebben we voor alle schrijvers in de dop een Masterclass Korte verhalen schrijven met Hanna Bervoets gemaakt. Mijn lieve vriend en tevens (dit zeg ik geheel onpartijdig) de beste schrijver van Nederland. Bijna twee uur lang duiken we in haar schrijfuniversum. Haar hele werkwijze ligt gratis op tafel. Een bacchanaal voor een miljoen aspirant-schrijvers. Op alle facetten van het maken van een boek gaat ze dieper in. Van personages tot plot, van herschrijven tot publiceren, alles komt aan bod. Dit doet ze samen met presentator en schrijver Özcan Akyol en vijf beginnende auteurs die zijn verkozen uit meer dan driehonderd inzendingen.
Halverwege wijdt Hanna uit over schrijfroutines. Ik weet dat ze gedisciplineerd is, maar ik was vergeten hoe ver ze daarin gaat. Wanneer ze schrijft ziet iedere dag er bijna hetzelfde uit: om tien uur staat ze op, schrijft met de hand aan een scène die ze de dag ervoor al in grote lijnen heeft uitgedacht, dan gaat ze wandelen en in de middag werkt ze op haar computer uit wat ze in de ochtend heeft geschreven. Ik gniffel achter mijn laptop wanneer Özcan Akyol zegt:
‘Schrijvers gaan met achttien problemen naar bed en worden met zeventwintig wakker.’
Ik zie het gelaat van Hanna veranderen.
‘Het is niet echt bevorderlijk voor je hele zijn dat schrijven,’ vervolgt Özcan, ‘ik wantrouw altijd mensen die zeggen: ik vind het zo leuk, ga weer lekker schrijven.’
Hanna slaat haar hand voor haar opengevallen mond: ‘Ik vind het leuk. Ik ben dat.’
Of die miljoen mensen nu bestaan of niet. Schrijven is heerlijk en lezen is dat ook. De allerbeste manier om een van die twee te beoefenen is samen met Hanna Bervoets.
