Tip van Alma Mathijsen
HARD: Hoe Happy Hardcore de dood van de Hardcore betekende
In mijn basisschoolklas zaten twee gabbers. De een had zijn hoofd compleet kaalgeschoren, de ander had de zijkanten van zijn hoofd kaalgeschoren en droeg het haar dat overbleef in een lage staart. Allebei droegen ze een Aussie trainingspak en Nike Air Max schoenen. Ze waren niet ouder dan elf, dat hield ze niet tegen om hun identiteit bloedserieus te nemen. De jongens fascineerden me, maar ik kon niet hakken en ik hield niet van de rauwe beats waar zij op losgingen. Maar wanneer DJ Paul Elstak werd gedraaid op een verjaardagsfeestje begreep ik het ineens wel. Tot mijn verbazing taaiden de hardcore gabbers dan juist af.
Zo’n dertig jaar later is de hele opkomst van hardcore vastgelegd in de opzwepende documentaire HARD, waarin de grootste artiesten en organisatoren van die tijd aan het woord komen. Ook DJ Paul Elstak komt voorbij, wiens nummers ik na al die jaren nog steeds uit mijn hoofd ken. In de vroege jaren negentig behoorde hij tot de harde kern van de hardcore scene, nog ver voor de geboorte van Happy Hardcore. Hij was DJ en draaide op illegale feesten, hij had het respect van de gabbers. Maar dat veranderde allemaal toen hij Life Is Like a Dance (1995) uitbracht. Het werd een gigantische hit. Daarna volgde Luv U More (1995), wat een nog grotere hit werd. Daarna was het gedaan met zijn aanzien binnen de hardcore wereld. Het werd zelfs zo erg dat wanneer hij kwam draaien hij bekogeld werd met eieren.
‘Ze hadden een keer op de schutting van mijn tuin “kankerverrader” geschilderd.’
Happy Hardcore was daarna niet meer te stoppen. Als kind had ik geen idee dat juist dat genre de dood inluidde van datgene waar het uit voortkwam. Ook Duncan Stutterheim van ID&T kan erover meepraten, hij herinnert zich het nummer Hakke en Zage:
‘Gabber Piet was aan de andere kant de doodsteek voor ons allen. Je werd gewoon uitgelachen. Je werd gewoon uitgelachen op straat. Nou, je liet heel snel je haar groeien.’
De documentaire doet de vroege gabbers alle eer aan die ze verdienen. En in aflevering drie wordt ook de racistische connotatie die gabbers toch ook oproepen goed onder de loep genomen. Al met al een heerlijk uitgebreide kijk op een subcultuur waar Nederland terecht trots op mag zijn.
