Tip van Alma Mathijsen
Uit Volle Borst
Je hebt me al bij het gegeven dat het Vlielander Zeemanskoor op Vlieland bestaat. En al helemaal als daar dan ook nog eens vrouwen in zitten ondanks de misleidende naam. In gestreept shirt zingen ze voluit in de houten kerk. Het resoneert, het galmt, iedereen die aanwezig is wiegt mee op de klanken.
Hoog is de zolder.
Laag is de vloer.
Mooi is het meisje.
Maar lelijk is haar moer.
In de documentaire Uit Volle Borst wordt het koor in hun dagelijkse beslommeringen gevolgd. Van optredens over het eiland tot aan algemene bestuursvergaderingen. De voorzitter blijkt ernstig ziek te zijn, hij heeft longfibrose en krijgt extra lucht door een slangetje in zijn neus. Wanneer hij zijn afscheid wil aankondigen, gaat niemand daarmee akkoord, hij zelf ook niet. ‘Als je dan toch moet gaan, doe dat dan maar in het harnas,’ zegt hij lachend.
Het is ontroerend om te zien hoeveel hij geeft om zijn taak als voorzitter en hoeveel hart hij heeft voor zijn koor. Net als de andere leden, die maar met moeite kunnen praten over het naderende afscheid dat er toch echt onverbiddelijk aan zit te komen.
Wanneer het hem uiteindelijk toch niet meer lukt om te komen, wordt hij gekroond tot erelid van het Vlielander Zeemanskoor. De kamer zit vol eilanders die nog nooit zo hard voor iets hebben geapplaudisseerd. Het lied dat daarna klinkt wordt met nog meer emotie gezongen. Ik krijg haast zin om over de Afsluitdijk naar Harlingen te sjezen en het laatste veer naar Vlieland te pakken om me vervolgens aan te melden. Want ook bij een koor als dit zou ik me wel thuis voelen.
