Tip van Naomi Ronner
Best Bekeken: Symfonische Sessies
Als ik door een park of bos wandel, fantaseer ik graag over de muziek waar mensen met hun koptelefoons en oortjes naar luisteren. Vooral bij hardlopers slaat mijn verbeelding op hol. Je verwacht dat ze hun rondjes trekken op opzwepende beats, maar wat als ze ondertussen luisteren naar componisten Mahler of Ravel? Waarom zou je niet op klassieke muziek kunnen hardlopen, schoonmaken, koken of naar de supermarkt fietsen?
In Symfonische Sessies (AVROTROS) krijgen bekende nummers een klassieke make-over. Verschillende arrangeurs buigen zich over het repertoire van muzikanten en geven er een klassieke interpretatie aan. In de eerste aflevering vraagt presentator Jet Berkhout aan de mannen van Re-Play: ‘Wat betekent klassieke muziek voor jou?’ Iedereen heeft daar wel iets over te zeggen, zowel positief als negatief. Voor sommige bandleden van Re-Play, die diepgeworteld zijn in de R&B, voelt klassieke muziek als onbekend terrein, spannend en zelfs een beetje vreemd. Het blijft een overwegend wit genre waarin mensen van kleur, mezelf meegerekend, zich niet altijd even vanzelfsprekend thuis voelen. Toch moet ik denken aan jazz- en soulmuzikanten als Nina Simone, die een hartstochtelijke liefde voor klassieke muziek koesterden.
Als kind ging ik wel eens met mijn opa en oma naar het Concertgebouw. Tijdens Rachmaninov zaten vooral oudjes weg te dutten. In de auto werd weleens een cd van Bach opgezet. Ik vond het allemaal nogal saai. Inmiddels ben ik een groot liefhebber: Chopin, Liszt, Satie, en ga zo maar door. Vooral de pianisten hebben mijn hart veroverd. Ik weet niet precies wanneer die omslag plaatsvond, maar sommige van de concerten die me het meest zijn bijgebleven, waren klassieke concerten. Zo speelde afgelopen winter het VU-Kamerkoor Mahlers Tweede symfonie in de Amsterdamse Westerkerk. Het hoge plafond, het geluid dat door de kerkruimte golfde. Goede klassieke muziek voelt zoals ik me voorstel dat een wederopstanding voelt. Crescendo’s van stem en strijkijzers worden een soort zuivering van iets waarvan je niet wist dat het zuivering behoefde.
Tegelijkertijd vind ik het leven van klassieke musici iets van glamour hebben. Pauline Viardot, de negentiende-eeuwse zangeres die zich bewoog in de hoogste culturele kringen van Europa schreef in 1843 een brief aan de schrijfster George Sand. Ze vertelt over de grootse plannen die componist en dirigent Giacomo Meyerbeer met haar heeft:
‘Meyerbeer heeft grote plannen voor mij. Hij zegt tegen iedereen die het maar horen wil dat ik volgens hem de grootste zangeres van de hele wereld ben. Hij wil dat ik bij de opera ga zingen en zal geen compositie van hem laten uitvoeren zolang ik geen engagement krijg.’
De brief broeit van opwinding! Je voelt haar adrenaline om de wereld die aan haar voeten lag.
Traantjes doen het goed op tv
In de aflevering met Racoon wordt Oceaan uitgevoerd, een persoonlijk lied. Het nummer gaat over de zus van leadzanger Bart van der Weide, die destijds ongeneeslijk ziek was. Normaal gesproken schiet hij vol wanneer hij het lied zingt. ‘Maar nu heb ik de mazzel dat er een heel koor om me heen staat dat me lekker kan laten janken, want ze nemen het wel over. En traantjes op tv doen het goed, toch?’
Tijdens de uitvoering staat het koor centraal. De gevoelige, soms overslaande stem van de Zeeuwse zanger beweegt zich door de samenzang heen. Het koor vangt zijn stem op en geeft dan weer ruimte. Het is een uitvoering waarin het liedje groter wordt, zodoende ook het gewicht ervan.
Na afloop vraagt Jet Berkhout of hij denkt dat zijn zusje de uitvoering mooi had gevonden. ‘She would have cried her eyes out’, antwoordt hij. Daarna had Bart een eitje voor haar gebakken, vertelt hij.
Hardlopen, een eitje bakken. Het kan allemaal op klassieke muziek.
