Tip van Alma Mathijsen
Opium op Oerol: De laatste
‘De hele week doen we traditiegetrouw verslag van het grote theater- en muziekfestival op Terschelling. Dit jaar voor de laatste keer vanwege de bezuinigingen van de NPO. Dat mag de pret niet drukken, we gaan er de hele week een feest van maken.’
Zo opent Cornald Maas de eerste uitzending van dit jaar van Opium op Oerol. Niet iedere presentator zou het aandurven om zoiets te benoemen en juist dat maakt het verlies van dit programma zo wrang. Sinds 2009 doet Maas live verslag van het festival in de buitenlucht. Verblindende zon of stromende regen, niets stopt zijn liefde voor dit soort theater. Het programma voelt knus en soms ietwat geïmproviseerd aan, maar juist dat maakt het zo sympathiek. Theatergroepen (North Side Story) in vol ornaat worden hurkend in het zand geïnterviewd terwijl ze een half uur later alweer een voorstelling moeten spelen, muzikanten (Froukje) spelen afgeklede versies van gloednieuwe nummers die pas in het najaar in alle concertzalen te zien zijn, bekende liefhebbers van toneel (Soy Kroon) worden naar voorstellingen gestuurd en komen terug met dolle verhalen. Al met al een heerlijke bende die aanvoelt als een bonte avond gehost door professionals.
In de aflevering van dinsdag zingen Yentl en De Boer aan tafel een lied voor Cornald Maas op ukelele. Ze herinneren zich hoe het was om voor het eerst op te treden op Oerol weggestopt in de duinen toen niemand ze nog kende. Het daalt ook bij mij in hoe bijzonder dit festival eigenlijk is. En hoe zonde het is dat dit geheim nu alleen toegankelijk is voor de bezoekers en de eilanders. Aan het vasteland kunnen we volgend jaar niet meer meegluren. Yentl en De Boer zingen:
‘Maar niet alles blijft hetzelfde en dat doet een beetje zeer. Dit programma in de duinen is er volgend jaar niet meer. Wie geeft de jonge honden met hun dromen dan een kans?’
Het is cru om te kijken naar iets waarvan je weet dat het gaat verdwijnen. Maar juist daarom zo fijn om er voor de laatste keer naar te kijken.
